Szukaj • Grupy • FAQ • Rejestracja • Zaloguj

Poprzedni temat :: Następny temat
Odpowiedz do tematu Notatki z lekcji
Autor Wiadomość

Admin 



Dołączył: 22 Lip 2008
Posty: 145

Wysłany: Pon 05 Kwi, 2010 16:24   

Tutaj można umieszczać notatki z lekcji z tego przedmiotu

 
 

kasica06 


Dołączyła: 01 Cze 2010
Posty: 25

Wysłany: Wto 01 Cze, 2010 23:19   

Gruźlica skóry jest to jedna z postaci gruźlicy pozapłucnej, występuje u osób ze stosunkowo dobrą odpornością swoistą, ma przewlekły charakter. Gruźlica skóry może występować jako jedyna ale też może ona towarzyszyć gruźlicy płuc lub innych narządów wewnętrznych.

ODMIANY:
Istnieje szereg podziałów opartych na kryteria morfologiczne, sposoby szerzenia się zakażenia i stan immunologiczny ustroju. Najbardziej celowym wydaje się podział na grużlicę właściwą i nietypową, tzw. tuberkulidy.
1. Gruźlica właściwa rozwija się wskutek zakażenia zawnątrz- lub wewnątrzpochodnego, badania bakteriologiczne i histologiczne zawsze wykazują prątki i ziarninę grużliczą. Należą tutaj:
a. gruźlica toczeniowa,
b. wrzodziejąca,
c. węzłowa,
d. rozpływną,
e. brodawkującą.
2. Gruźlica nietypowa jest zwykle wynikiem zakażenia wewnątrzpochodnego i ma przebieg łagodniejszy niż gruźlica właściwa. Badania laboratoryjne nie zawsze potwierdzają gruźlicze tło choroby, dlatego nie są do końca uważne za gruźlice. Należa tutaj:
a. gruźlica liszajowata,
b. guzkowo - zgorzelinowa,
c. rumień stwardniały.
Istnieje jeszcze grużlica prosówkowa, której nie przypisuje się żadnej z powyższych grup, gdyż jest to prawdopodobnie szczególna odmian trądziku różowatego.

Gruźlica toczniowa (toczeń gruźliczy) jest chorobą przewlekłą z licznymi nawrotami, rozpoczynającą się najczęściej w dzieciństwie. Występuje głównie w następstwie infekcji drogą kropelkową błony śluzowej nosa, skąd proces szerzy się na skórę twarzy. Lokalizuje się często w okolicy nosa i otoczeniu warg. Zasadniczym wykwitem jest gózek toczeniowy o miękkiej spoistości, barwy żółto- lub czerwonobrunatnej. Guzki mają rozmaitą skłonnośc do przerostu, rozpadu i bliznowacenia, co stanowi podstawę wyodrębnienia szeregu odmian klinicznych:
• toczeń płaski - występuje jako skupienie gózków toczeniowych, rozszerzających się powoli, obwodowo, o zarysach nieregularnych. Z czasem w części środkowej ognisko ulega zbliznowaceniu, natomiast w części obwodowej stwierdza się nowe wykwity.
• toczeń wyniosły - guzki są bardzo duże, bujające i wygórowane nad powierzchnią skóry.
• toczeń zniekształcający - w złośliwym przebiegu może dojść do dużych zniekształceń, zwłaszcza w obrębie twarzy i kończyn (zniszczenie chrzęstnej przegrody nosa, małżowin usznych, szponowatość rąk)
• toczeń przerosły i wrzodziejący - bujające wykwity toczenia ulegają przerostowi, rozpadowi i owrzodzeniu.
• toczeń brodawkujący - w tej postaci charakterystyczne są nawarstwione strupy hiperkeratotyczne; występuje głównie na kończynach.
Grużlica toczeniowa skóry przeważnie pozostawia po sobie owrzodzenia, a następnie rozległe nierówne blizny, w obrębie których proces może ulec wznowieniu, a po latach - jako późne powikłanie - może rozwinąć się rak kolczystokomórkowy skóry.
Grużlica wrzodziejąca właściwa ma charakter przewlekły i występuje u chorych z ciężkimi zmianami gruźliczymi w narządach wewnętrznych (krtań, płuca, jelita, drogi moczowe, przydatki). Zmiany dotyczą skóry wokół otworów naturalnych (usta, nos, odbyt) w sąsiedztwie błon śluzowych. Tworzą się ogniska guzkowate, szybko wrzodziejące. Owrzodzenia mają zwykle miękka, nienacieczoną podstawę, a dno pokryte jest bardzo drobnymi guzkami. Owrzodzenia te są bolesne i nie mają tendencji do gojenia się.
Zapalenie gruźlicze węzłów chłonnych - przewlekła i stosunkowo łagodna postać gruźlicy dotycząca węzłów chłonnych, najczęściej podżuchwowych, które tworzą pakiety i mają skłonność do rozmiękania i przebijania. Węzły chłonne są początkowo twarde i nie zrośnięte ze skórą, która jest nie zmieniona. W dalszym okresie skóra ulega zaczerwienieniu, występuje chełbotanie i przebicie z wytworzeniem przetok. W otoczeniu mogą powstawać ogniska gruźlicy rozpływnej i toczeniowej.
Gruźlica rozpływna jest najczęściej następstwem przejścia na skórę, drogą naczyń chłonnych zakażenia z tkanek głębszych (węzłów chłonnych, kości, stawów). Najczęstrzym umiejscowieniem są okolice podżuchwowe i boczne powierzchnie szyi, u dzieci czasem także nieco powyżej kąta ust. Rzadziej w okolicy pachowej czy pachwinowej, czasem mostkowej lub na pośladkach. Początkowo tworzy się w tkance podskórnej guzowaty naciek, który po pewnym czasie ulega rozmiękaniu i przebiciu na zewnątrz, w wyniku czego wytwarza się jedna lub kilka przetok i owrzodzeń, z których wydobywa się skąpa wydzielina surowiczo-ropna. Owrzodzenia często łączą się w wielokomorewe ogniska zajmujące duży obszar. W powolnym, nierównomiernym procesie gojenia powstają pozaciągane często mostkowe blizny, zwykle zrośnięte z podłożem. Choroba ma przebieg bardzo przewlekły.
Gruźlica brodawkująca występuje u ludzi mających do czynienia z materiałem gruźliczym (lekarze, weterynarze, zatrudnieni przy uboju bydła, pracownicy zakładów anatomii). Sprawa chorobowa umiejscawia się najczęściej na powierzchni grzbietowej rąk i na na bocznych powierzchniach palców, czasami występuje na stopach. Zmiany skórne polegają na powstawaniu ognisk guzowatych na nacieczonej podstawie, ogniska otoczone są zapalną obwódką i wykazują skłonność do bujania brodawkowatego. Niekiedy ulegają rozrostowi i bliznowaceniu. Przebieg tej postaci jest stosunkowo łagodny, ale dość przewlekły.

PROFILAKTYKA:
Zapobieganie gruźlicy, jako chorobie społecznej, zakaźnej i zaraźliwej, wymagającej w razie zaistnienia długotrwałego leczenia, jest działaniem niezmiernie ważnym. Sami chorzy na grużlicę i ich otoczenie powinni wiedzieć więc, że jest to koniczność nie tylko dla dobra ich samych, ale także dla dobra szeroko społecznie pojętego otoczenia. W zwalczaniu gruźlicy skóry szczególny nacisk należy położyć na zapobieganie oraz na wczesne rozpoznawanie i leczenie chorych. Wobec tego, że w większości przypadków zakażenie gruźlicze skóry następuje w dzieciństwie i wieku młodzieńczym, należy organizować badania dzieci szkolnych, przy czym nie wystarczy zbadanie tylko stanu skóry, lecz również należy zwrócić uwagę na stan błon śluzowych nosa, gdzie zwykle zaczyna się choroba. Istotną rolę w profilaktyce odgrywają obowiązkowe szczepienia przeciwgruźlicze i szereg innych czynności, które ograniczają rozprzestrzenianie się choroby, są to:
• likwidacja źródeł rozsiewu i bezpośredniego zakażenia prątkami gruźlicy:
a. typu ludzkiego - poprzez szpitalne izolowanie i leczenie specjalistyczne chorych,
b. typu bydlęcego - poprzez eliminowanie bydła chorującego na gruźlicę,
• unikanie picia nie gotowanego, ani też nie pasteryzowanego mleka oraz spożywania przetworów mlecznych z nieznanych źródeł,
• ścisłe przestrzeganie higieny życia codziennego, wyodrębnienie dla chorych na gruźlicę osobnych nakryć, naczyń, przyborów toaletowych, bielizny osobistej, wietrzenie pomieszczeń oraz izolowanie od bezpośrednich kontaktów z osobami chorymi (zwłaszcza dzieci, które są szczególnie podatne na zakażenie),
• właściwe odkażanie naczyń i przedmiotów używanych przez osoby chore,
• okresowe kontrole i systematyczne leczenie w poradni przeciwgruźliczej wraz z badaniem bakteriologicznym,
• dzieci, które mają kontakt z chorymi prątkującymi powinny być zgłaszane na systematyczne kontrole specjalistyczne,
• chorzy świadomi możliwości rozsiewu prątków gruźliczych powinni w czasie kaszlu przysłaniać sobie usta chusteczką (którą po użyciu należy od razu spalić).



LECZENIE:
Leczenie gruźlicy skóry jest długotrwałe i zależy od postaci klinicznej oraz od współistnienia grużlicy narządów wewnętrznych, względnie układu kostnego. Stosowane są leki zasadnicze, a w razie wystąpienia na nie odporności prątków czy nadwrażliwości u chorego, wprowadza się leki zastępcze. Leki przeciwgruźlicze (rifampicyna, hydrazyd, kwas izonikotynowy, streptomycyn) muszą być kojarzone, gdyż jest to najlepsze zabezpieczenie przed powstaniem lekoodporności.
Bibliografia:
1. Choroby skóry oraz wybrane schorzenia przenoszone drogą płciową> Stefania Jabłońska, Tadeusz Chorzelski. Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich. Warszawa 1981.
2. Domowy poradnik medyczny.Pod redakcją prof. dra hab. med. Kazimierza Janickiego. Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich. Warszawa 1990.

 
     

Aga 24 


Dołączyła: 13 Wrz 2010
Posty: 8
Skąd: Kielce

Wysłany: Pon 13 Wrz, 2010 19:58   

Choroby naczyniowe skóry to schorzenia, w których decydującą rolę odgrywają różnego typu zmiany w obrębie naczyń krwionośnych. Bardzo ważna w patogenezie jest dysfunkcja śródbłonka naczyń, który kontroluje interakcje między krwią a tkankami. Obraz kliniczny zmian skórnych jest zależny od rodzaju czynnika wywołującego występowanie zmian, czasu jego działania, wielkości i stopnia uszkodzonych naczyń, ich lokalizacji i odporności ogólnej organizmu.

Do chorób naczyniowych skóry należą krwotoczne choroby skóry czyli plamice. Są to wynaczynienia do skóry, tkanki podskórnej lub błon śluzowych o rozmaitym mechanizmie powstawania. Morfologia wykwitów skórnych ma zróżnicowany obraz.
Plamice dzielą się na:
• plamice związane z zaburzeniami dotyczącymi płytek krwi (głównie z obniżeniem ich liczby)
• plamice związane z zaburzeniami krzepliwości, wrodzonymi lub nabytymi
• plamice zależne od zmian w obrębie drobnych naczyń skóry

PLAMICE MAŁOPŁYTKOWE

Plamica małopłytkowa wrodzona. Zespół Wiskotta- Aldricha.
Występowanie wrodzonej plamicy małopłytkowej jest bardzo rzadkie. Choroba jest dziedziczna i polega na zaburzeniu wytwarzania płytek krwi. Schorzenie dotyczy tylko mężczyzn, kobiety są bezobjawowymi nosicielkami genu (został on scharakteryzowany, istnieje więc możliwość prenatalnej diagnostyki). Główną odmianą choroby jest zespół Wiskotta- Aldricha. Charakteryzuje się on częstym występowaniem infekcji bakteryjnych i wirusowych, które wraz z krwawieniami mogą być przyczyną śmierci. U osób z tym schorzeniem nierzadko rozwijają się nowotwory złośliwe.

Samoistna plamica trombocytopeniczna
Istota choroby polega na niszczeniu płytek krwi przez krążące w niej przeciwciała. Schorzenie spowodowane jest przez wywarzane bez uchwytnej przyczyny autoprzeciwciała przeciwpłytkowe, skracające czas życia płytek krwi.
Wyróżnia się postać ostrą i przewlekłą, występuje głównie u kobiet (ostra postać najczęściej u dzieci). Charakterystycznym obrazem klinicznym jest występowanie rozmaicie rozległych wybroczyn do skóry i błon śluzowych, zwłaszcza jamy nosowo- gardłowej i przewodu pokarmowego. Niekiedy towarzyszy im niewielkie powiększenie śledziony. Możliwe jest również występowanie objawów neurologicznych i naczyniowo- sercowych.
Postać ostra choroby ustępuje samoistnie najczęściej po kilku tygodniach, w postaci przewlekłej skłonność do krwawień może utrzymywać się przez całe życie. Przebieg i objawy są tak różnorodne, że można by wyróżnić wiele odmian.

Plamica małopłytkowa objawowa
Wśród tej grupy istnieje kilka typów plamic:
1. Plamice polekowe- wywołane przez leki np. przeciwcukrzycowe, środki nasenne i uspokajające.
2. Plamice o przebiegu posocznicy i chorób zakaźnych- choć mechanizm plamicy w chorobach zakaźnych jest częściej związany z uszkodzeniem ścian naczyń, a nie z trombocytopenią.
3. Plamica jako objaw poprzedzający wystąpienie tocznia rumieniowatego układowego lub towarzyszący nowotworom.
4. Plamica związana z zakażeniem wirusem HIV lub AIDS- występuje u dużej części chorych, szczególnie z postępującą chorobą.

PLAMICE ZWIĄZANE Z ZABURZENIAMI KRZEPLIWOŚCI

Wyróżniamy plamice wrodzone lub nabyte.
Wśród wrodzonych najistotniejszą chorobą jest hemofilia i zmiany zależne od defektu różnych czynników krzepnięcia.
Najważniejszą jednostką z grupy nabytych jest zespół wewnątrznaczyniowego wykrzepiania.
Przyczyną choroby są zaburzenia mechanizmów regulujących proces krzepnięcia, wskutek rozległego uszkodzenia tkanek w wyniku ciężkich infekcji (zwłaszcza Gram- ujemnymi bakteriami), w przebiegu nowotworów oraz olbrzymich naczyniaków. Mogą być również wywołane niedoborem witaminy K lub stosowaniem kumaryny.
Ostry przebieg choroby charakteryzuje się ciężkim stanem ogólnym chorych, z wysoką temperaturą i rozległymi wynaczynieniami do skóry oraz zmianami narządowymi. Nierzadko dochodzi do zgonu. W postaciach podostrych i przewlekłych zmiany skórne mają charakter wybroczyn, krwotocznych pęcherzy i rozległych wynaczynień.

PLAMICE ZWIĄZANE Z USZKODZENIEM NACZYŃ SKÓRY

Plamica hiperergiczna. Alergiczne lub leukoklastyczne zapalenie naczyń.
Choroba charakteryzuje się wykwitami, zarówno krwotocznymi, jak i róznopostaciowymi- obrzękowymi, grudkowymi, w części przypadków z rozpadem. Wysiewom mogą towarzyszyć bóle stawowe.
Mechanizm powstawania jest zależny od odkładania się kompleksów immunologicznych w ścianach naczyń z ich zwyrodnieniem włóknikowatym oraz naciekami złożonymi z leukocytów wielojądrzastych i rozpadłych leukocytów w otoczeniu naczyń. Czynniki wywołujące są różne- bakterie, leki, pokarmy.
Do objawów należą różnopostaciowe wykwity- krwotoczne, obrzękowe i pęcherzowe. Są one rozsiane, choć mogą się zlewać. Najczęstszym umiejscowieniem zmian są wyprostne powierzchnie kończyn, ale możliwe jest także ich występowanie na całej skórze.
Odmianą plamicy hiperergicznej jest postać Henocha- Schoenleina. Stwierdza się w niej zmiany nerkowe z odkładaniem się złogów w kłębuszkach. Mogą występować objawy ostrego brzucha. W ścianach naczyń stwierdza się ziarniste złogi. Przebieg jest różny- ostry, podostry lub przewlekły z okresowymi nawrotami. Stan ogólny chorych jest dobry, jednak przypadki z zajęciem nerek oraz przewodu pokarmowego mogą mieć ciężki przebieg. Nie stwierdza się odchyleń w układzie krzepnięcia.


Plamica starcza. Plamica steroidowa.
U starszych osób oraz tych, przewlekle przyjmujących steroidy występują wynaczynienia w obrębie zanikowej skóry, szczególnie na grzbietach rąk i przedramionach, rzadziej na twarzy, szyi oraz kończynach dolnych. Oprócz wybroczyn stwierdza się wiotkość i ścieczenie skóry, a także zmiany barwnikowe. U osób przyjmujących glikokortykosteroidy wybroczyny te mają charakterystyczny żywoczerwony kolor.
Plamica ta związana jest ze starczym zwyrodnieniem skóry, włókien kolagenu, elastyny oraz tkanki podskórnej lub wywołana atrofią tkanki łącznej otaczającej drobne naczynia skóry. Umiejscowienie zmian sugeruje udział ekspozycji na światło słoneczne w ich patogenezie.

Przewlekłe zapalenie naczyń włosowatych
Choroba charakteryzuje się zmianami wybroczynowymi z odkładaniem hemosyderyny (białka zawierającego żelazo w formie koloidowej) w skórze i naciekami limfocytowymi wokół naczyń włosowatych. Wykwity pojawiają się w postaci płaskich, czerwono- sino- brunatnych plam lub drobnych grudek. . Ich najczęstszą lokalizacją są kończyny dolne- zmiany w ich obrębie związane są z zastojem żylnym. Drobne, liczne, punkcikowate wybroczyny mogą się również pojawić na twarzy i górnej części tułowia po kaszlu, wymiotach, dźwiganiu ciężarów lub u kobiet po porodach. Przebieg jest przewlekły, wielomiesięczny lub wieloletni.

ZAPALENIE ZIARNINIAKOWE NACZYŃ WEGENERA

Mianem tym określa się rzadkie schorzenie drobnych naczyń tętniczych i żylnych, cechujące się martwiczymi ziarniniakami i martwicą ścian naczyniowych. Najczęstszą lokalizacją zmian są drogi oddechowe, nerki i skóra.
Etiologia jest nieznana, prawdopodobnie autoimmunologiczna.
Objawy polegają na występowaniu martwiczych zmian naczyniowych w jamie nosowo- gardłowej i dolnych drogach oddechowych, a także w płucach, nerkach i skórze. Na podniebieniu i błonach śluzowych jamy ustnej owrzodzenia mogą występować już we wczesnym okresie choroby. U 30- 50% chorych stwierdza się skórne zmiany guzkowo- martwicze, plamicze lub wrzodziejące, nie mające cech charakterystycznych. W części przypadków przebieg jest bardzo ciężki.

ZESPÓŁ CHURGA- STRAUSS

Zespół ten jest rzadko występującym schorzeniem, łączącym w sobie cechy uogólnionych zmian naczyniowych typu vasculitis (zapalenie naczyń krwionośnych) z katarem siennym, astmą i eozynofilowymi naciekami w płucach, zapaleniem płuc oraz eozynofilią (zwiększeniem rodzaju białych krwinek w rozmazie krwi powyżej 4%) w tkankach i krążeniu.
Zmiany skórne są różnopostaciowe- wybroczyny, rumienie zbliżone do występujących w rumieniu wielopostaciowym oraz guzy podskórne, ulegające rozpadowi. Narządy wewnętrzne- serce, przewód pokarmowy, ośrodkowy układ nerwowy, płuca, śledziona często zajęte są przez wewnątrz- i zewnątzrnaczyniowe ziarniniaki oraz obfite nacieki z granulocytów kwasochłonnych.
Zmiany płucne lub sercowe sprawiają, że rokowanie niekiedy nie jest dobre.

CHOROBA KAWASAKI

Jest to ostra choroba gorączkowa występująca u niemowląt i dzieci, charakteryzująca się zmianami w obrębie skóry, błon śluzowych i narządów wewnętrznych (szczególnie układu sercowo- naczyniowego), powiększeniem węzłów chłonnych. Związana jest z zapaleniem tętnic, obejmującym naczynia duże, średnie i małe.
Etiologia nie jest znana.
Zmiany skórne mają różny charakter, najczęściej typu rumienia wielopostaciowego, osutek odrowatych i płonicowatych na tułowiu i kończynach. Na stopach i dłoniach stwierdza się symetryczny obrzęk i rumień. Błony śluzowe jamy ustnej i oczu wykazują objawy zapalne, charakterystyczne jest czerwonawe zabarwienie języka i nadżerki spojówek. Występuje często złuszczająca się wysypka. Węzły chłonne ulegają powiększeniu, szczególnie szyjne. Objawy narządowe dotyczą układu sercowo- naczyniowego, przewodu pokarmowego, płuc i układu nerwowego. Przebieg choroby jest ostry z wysoką gorączką, trwającą 5- 7 dni.

PIODERMIA ZGORZELINOWA

Choroba charakteryzuję się głębokimi owrzodzeniami powstającymi w sposób nagły, które są bezbakteryjną martwicą.
Czynniki etiologiczne nie są znane, prawdopodobnie immunologiczne.
Zmiany skórne to głębokie, dobrze odgraniczone, bardzo szybko szerzące się owrzodzenia, niekiedy poprzedzone zapalnym naciekiem lub odczynem pęcherzowym. Ogniska są pojedyncze lub liczne. Jedne mogą się goić, z pozostawieniem blizn, niekiedy bibułkowatych, natomiast w innych miejscach tworzą się nowe. Zmiany powstają nawet po najdrobniejszych urazach skóry.
Zdarzają się również odmiany nietypowe, z których najważniejsze są:
• postać powierzchowna, o niewielkich ogniskach w obrębie twarzy
• postać pęcherzowa, rozpoczynająca się od pęcherzy, przechodząca w zmiany typu niesztowicze

GUZOWATE ZAPALENIE NACZYŃ

Są to zapalne zmiany guzowate pochodzenia naczyniowego, występujące głównie na kończynach dolnych.
Podłożem choroby są zaburzenia układu naczyniowego, często nadciśnienie, ale w mechanizmie powstawania biorą udział również prawdopodobnie zjawiska immunologiczne.
Częściej dotyka ona kobiety. Do powstania choroby predysponują zaburzenia hormonalne i otyłość.
Objawem są podskórne guzy, początkowo pokryte zapalnie zmienioną skórą, płasko- wyniosłe, bolesne uciskowo. Ulegają rozpadowi lub wchłanianiu pozostawiając lekkie wgłębienie. Lokalizacją zmian najczęściej są podudzia. Przebieg guzowatego zapalenia naczyń jest przewlekły. Zaostrzenia z wysiewami nowych guzów przypadają na okres wiosenny i jesienny.]

OWRZODZENIA PODUDZI

Owrzodzenia powstają najczęściej na tle zaburzeń troficznych, jako następstwo zespołu żylakowego. Lokalizują się zazwyczaj w 1/3 dolnej części podudzi.
Zmiany powstałe na podłożu zespołu żylakowego poprzedzone są zastojem w krążeniu żylnym z początkowym obrzękiem, a następnie ścieczeniem skóry i sklerotyzacją z wynaczynieniami i odkładaniem się barwnika krwi w tkankach. Owrzodzenia wytwarzają się stopniowo, wskutek dołączających się zmian zapalnych w ścianach naczyń i powiększają się poprzez postępujący, obwodowy rozpad.
Najczęstszą lokalizacją zmian jest przyśrodkowa i przednia powierzchnia dolnej części podudzia, szczególnie w okolicach kostek. Owrzodzenia częściej występują u osób w starszym wieku, głównie kobiet.
Czas trwania jest bardzo długi, wielomiesięczny lub wieloletni. Zmiany ustępują pozostawiając po sobie blizny. Istnieje duża skłonność do nawrotów pod wpływem urazów mechanicznych.
Owrzodzenia pochodzenia tętniczego pojawiają się nagle, w skórze bez zmian troficznych i są bardzo bolesne. W przypadkach zakrzepów żylnych bez tworzenia się owrzodzeń włóknienie wokół naczyń żylnych może powodować twardzinopodobne stwardnienie podudzi.
Zmiany są wyjątkowo oporne na leczenie.

CHOROBA RAYNAUDA

W schorzeniu tym występuje napadowe zblednięcie lub sinica palców rąk lub stóp, a także rzadziej koniuszka nosa lub uszu. Palce zmieniają kolor w następującej, charakterystycznej kolejności- od białego przez niebieskawy do czerwonego. Nie stwierdza się zmian w budowie ścian tętnic, z wyjątkiem późnej fazy choroby.
Chorobę Raynauda powoduje silny skurcz małych tętnic lub tętniczek- głównie u młodych kobiet. Jest ona odzwierciedleniem nadmiernej reakcji naczyń, uogólnionej lub miejscowej, na zimno lub emocje. Przebieg jest zwykle łagodny, choć przewlekłe zmiany trwające wiele lat mogą doprowadzić do zaniku skóry, tkanek podskórnych i mięśni.

. Choroby naczyniowe skóry są niezwykle ważnym zagadnieniem dermatologicznym. Ich pojawienie się ma znaczenie nie tylko estetyczne, ale przede wszystkim zdrowotne. Część z nich jest bowiem symptomem poważnych schorzeń wewnątrzustrojowych, mogących doprowadzić do zgonu chorego. Przy pojawieniu się pierwszych oznak choroby istotne jest jak najszybsze skontaktowanie się z lekarzem, odpowiednio wczesne rozpoznanie i staranne leczenie.
 
     

natalqaa89 


Dołączyła: 12 Kwi 2011
Posty: 10
Skąd: Kraków

Wysłany: Wto 12 Kwi, 2011 07:53   ZMIANY SKÓRNE

ZMIANY SKÓRNE
1. PLAMA (Macula, czyt. Manula) – zmiana barwy skóry wskutek przekrwienia lub niedokrwienia (rumień). Jest ona bez większej lub mniejszej zawartości melaniny.
2. BĄBEL (Urtica) – powstaje w wyniku nagłego okołonaczyniowego obrzęku skóry z jej uniesieniem. Charakterystyczną cechą bąbli jest ich nagłe pojawienie się, krótki czas trwania
i pojawienie się silnego świądu.
3. PĘCHERZYK (Vesicula) – widoczna komórka w skórze, wypełniona płynem surowiczym.
Z powodu cienkiej pokrywy może dojść do uszkodzenia → nadżerka → strup.
PĘCHERZYK


śródnaskórkowy podrogowy
4. KROSTA (Postula) – widoczna komora skóry, wypełniona ropą. Umiejscawia się podrogowo lub śródnaskórkowo. Częściowo związana jest z przydatkami skóry, z ujściem mieszków włosowych i gruczołów potowych.
„Torbiel” – zawartość ropna krosty. Krosta jest otorbioną komorą z różną zawartością, przeważnie z produktami gruczołów.
5. GRUDKA (Papula) – ma trwałą konsystencję, wielkość do 1 cm. Uniesienie skóry powstaje
w wyniku zwiększenia się objętości komórek lub odkładania się stałych substancji.
6. NADŻERKA (Erosio) – ubytek naskórka, mogący obejmować wszystkie jego warstwy. Charakterystyczną formą nadżerki jest przeczos. Jest on uwarunkowany mechanicznie poprzez np. zdrapanie naskórka lub nadmierne drapanie.
7. ROZPADLINA – bolesny szczelinowy ubytek skóry, obejmujący naskórek i skórę właściwą. Umiejscawia się także na błonach śluzowych.
8. WRZÓD (Ulcus) – głęboko sięgający ubytek w tkance skóry właściwej ze słabą skłonnością
do gojenia się.
9. ŁUSKA – są to nawarstwienia górnych warstw naskórka, składające się ze zrogowaciałych, oddzielających się kompleksów komórkowych.
10. NADMIERNE ROGOWACENIE NASKÓRKA – przylegające nawarstwienia komórek zrogowaciałych.
11. STRUP (Crusta) – zasuszona wydzielina, przeważnie pokrywająca nadżerki. Kolor może być żółty (ropne tworzenie się strupa), przy głęboko sięgających zmianach z uszkodzeniem ściany naczyń występuje kolor brązowy (zawartość krwista – krwotoczne tworzenie się strupa).
12. BLIZNA (Cicatrix) – gojenie się ubytków skóry, stan zejściowy niektórych wykwitów, występujący z zanikiem lub przerostem skóry.
KRYTERIA BADANIA DERMATOLOGICZNEGO
1. LOKALIZACJA – umiejscowienie ogniska na obszarze skóry powinno być ściśle określone.
2. LICZBA – zmiany występują pod postacią schorzeń jednoogniskowych z pojedynczym wykwitem albo schorzeń wieloogniskowych z kilkoma ogniskami.
3. RODZAJ – szeregowaniem różnych wykwitów skóry zajmuje się nauka o wykwitach – Seniotyka. Ogniska skóry kwalifikuje się przeważnie wg fizykalnych (niebiologicznych) kryteriów – jest to: barwa, stan skupienia, spoistość, wielkość.
4. UKŁAD – rozmieszczenie lub układ większej liczby pojedynczych ognisk: rozsiane, zgrupowane
i zlewające się.
5. ROZLEGŁOŚĆ ZMIAN – zasięg rozprzestrzeniania się pojedynczego ogniska, może zostać podany w cm lub porównany do wielkości dłoni / monety.
6. PODZIAŁ WYKWITÓW:
a) wykwity w poziomie skóry:
 plama;
b) wykwity ze zwiększeniem objętości:
 bąbel,
 pęcherzyk,
 krosta;
c) wykwity ze zmniejszeniem objętości:
 nadżerka,
 rozpadlina,
 wrzód;
d) nawarstwienia:
 łuska,
 nadmierne rogowacenie naskórka,
 strup;
e) stany zejściowe:
 blizna.
7. DOLEGLIWOŚCI – najczęstszą miejscową dolegliwością w chorobach skóry jest świąd – bardzo typowy dla niektórych schorzeń (np. świerzbu), a w niektórych prawie nigdy niewystępujący (np. kiła). Rzadsze są bóle (np. półpasiec, choroby błony śluzowej, żylaki kończyn
i odbytu). W ciężkich chorobach skóry mogą występować ogólne dolegliwości.
KRYTERIA ZMIAN
1. KSZTAŁT:
 regularny,
 nieregularny;
2. ODGRANICZENIE OD ZDROWEJ NIEZMIENIONEJ SKÓRY:
 ostre,
 nieostre;
3. UKŁAD:
 zgrupowany,
 rozsiany,
 zlewający się (wykwit nachodzi na wykwit);
4. ROZLEGŁOŚĆ ZMIAN:
 zlokalizowane,
 uogólnione.

SCHORZENIA SKÓRY WYWOŁANE PRZEZ CZYNNIKI FIZYKALNO – CHEMICZNE
Środowisko człowieka ma charakter nie tylko biologiczny, ale także fizykalno-chemiczny. Działalność ludzka w coraz większym stopniu przeobraża środowisko (zmniejsza się środowisko biologiczne i następuje ekspansja środowiska fizykalno-chemicznego). Czynnikami fizykalnymi, które mogą oddziaływać na skórę są np.:
 wpływy mechaniczne,
 temperatura,
 promieniowanie,
 elektryczność;
a czynnikami chemicznymi są np.:
 woda,
 powietrze,
 związki chemiczne.
Częściowo chodzi o wpływy naturalnego środowiska, a częściowo o sztucznie stworzone czynniki środowiskowe, szczególnie w pracy i życiu zawodowym (medycyna pracy i schorzenia zawodowe). Ciągle trudno wykrywalnymi uszkodzeniami skóry są schorzenia spowodowane złym stanem naturalnego środowiska człowieka: zanieczyszczeniem środowiska oraz oddziaływaniem dziury ozonowej. Z jednej strony wystąpienie uszkodzeń skóry jest zasadniczo możliwe, ponieważ jest ona narażona na nie jako zewnętrzna powłoka ustroju; z drugiej strony skóra ma pewne mechanizmy obronne zdolne do stawiania oporu. Pod względem medycznym lepiej dają się uchwycić uszkodzenia skóry powstałe w wyniku wyraźnie niefizjologicznych oddziaływań fizykalno-chemicznych.
Charakterystycznymi cechami schorzeń skóry wywołanymi wpływami fizykalno-chemicznymi są:
a) uszkodzenia,
b) reguła „dawka – czas”,
c) wpływ toksyczny,
d) zooalergozy,
e) przenoszenie zakażeń.
SCHORZENIA WYWOŁANE MECHANICZNIE:
A. RANY
 rany otwarte – pionowe rozdzielenie skóry, częściowo jako lekkie obrażenia, a częściowo jako wypadki o różnym stopniu ciężkości,
 KLINIKA (obraz kliniczny) – w zależności od sposobu powstawania wyróżnia się określone rodzaje ran: cięte, kłute, szarpane, miażdżone, kąsane, otarcia, rany powstałe wskutek wybuchu,
 powikłania:
a) zakażenia – rana stanowi wrota zakażenia dla zarazków,
b) powstanie owrzodzenia przy wstępnie uszkodzonej skórze (cukrzyca, tętnicze zaburzenia krążenia),
c) wadliwe powstawanie blizn, np. keloid (zgrubiała skóra),
 rokowania gojenia się ran są dobre.
B. PĘCHERZE
 powstają wskutek poziomego rozdzielenia się ciągłości skóry i są przeważnie podnaskórkowe,
 KLINIKA – powstają przeważnie na rękach, stopach wskutek niefizjologicznego ucisku
i rozciągania. Powstawanie pęcherzy przy normalnym obciążeniu skóry wskazuje na istnienie czynników lub chorób predyspozycyjnych takich jak:
 genodermatozy (pęcherzowe oddzielanie się naskórka),
 pęcherzowe schorzenia autoimmunologiczne,
 zaburzenia przemiany materii,
 cukrzyca z patologią drobnych naczyń skóry.
PRZEWLEKŁE USZKODZENIA SPOWODOWANE UCISKIEM
Przewlekłe mechaniczne obciążenia z okresowymi przerwami mogą prowadzić do reakcji adaptacyjnych skóry (skóra może tolerować zmianę). Dostarczają one nierzadko wskazówek, co do sposobów ich powstawania → ciężka praca fizyczna, specjalne znamiona zawodowe, zmiany skórne
u osób psychicznie chorych.
 KLINIKA – przewlekłe uszkodzenia są spowodowane uciskiem przy niefizjologicznie przewlekłym obciążeniu skóry – są to hiperkeratozy (leczenie miejscowe keratolizą przez usunięcie; najważniejsze jest usunięcie przyczyny), modzele, nagniotki, krwawienia.
1. ODLEŻYNA – niedokrwienna martwica spowodowana ciągłym, przewlekłym uciskiem powierzchni skóry.
 Podział stopnia ciężkości odleżyny wg szerzenia się w głąb tkanek:
 STOPIEŃ I – zaczerwienienie,
 STOPIEŃ II – owrzodzenie skóry,
 STOPIEŃ III – dalsze, głębsze zniszczenie części miękkich, np. mięśni.
USZKODZENIA TERMICZNE SKÓRY
1. OPARZENIE I „SPARZENIE”
Są to skutki miejscowego działania podwyższonej temperatury powyżej 50°C, która wywołuje odpowiednie podwyższenie ciepłoty skóry i miejscowe, a także ogólne następstwa.
 OPARZENIE
Jest to przeważnie silne uszkodzenie skóry na skutek oddziaływania wysokiej temperatury,
np. otwartego płomienia, gorących przedmiotów (temperatura ok. 900°C).
Wyróżniamy oparzenie:
 I STOPNIA – rumień, wyleczenie po kilku dniach,
 II STOPNIA – oprócz rumienia powstają również podnaskórkowe pęcherze,
 III STOPNIA – martwica lub tworzenie się strupa z głębokim zniszczeniem skóry
i przydatków skóry, może nastąpić szok pooparzeniowy, niebezpieczeństwo wystąpienia posocznicy, następnie mogą pojawiać się blizny i keloidy.

2. ODMROŻENIE
Powstaje w wyniku miejscowego działania obniżonej temperatury, wywołującej odpowiednie ochłodzenie skóry.
Wyróżniamy odmrożenie:
 I STOPNIA – bladość skóry,
 II STOPNIA – dodatkowe tworzenie się pęcherzy,
 III STOPNIA – niebiesko-czarna martwica tkanek; jest możliwe tylko częściowe wyleczenie.
SCHORZENIA WYWOŁANE PRZEZ PROMIENIE JONIZACYJNE
Często powstają w czasie naświetlań leczniczych. Są uszkodzeniami miejscowymi. Naskórek, jako tkanka podlegająca przemianom, jest promienioczuły. Natomiast mniej wrażliwe są tkanka łączna
i naczynia krwionośne skóry.
1. OSTRE POPROMIENNE ZAPALENIE SKÓRY
Odczyn popromienny:
 I STOPNIA – rumień,
 II STOPNIA – dodatkowo powstają pęcherze, później zanik skóry i przydatków
(np. wyłysienie)
 III STOPNIA – martwica.
SCHORZENIA WYWOŁANE PRZEZ PROMIENIE ŚWIETLNE
1. OSTRE USZKODZENIE ŚWIETLNE (np. oparzenie słoneczne)
 pojawiają się bolesne, zapalne rumienie, pęcherze,
 najpóźniej od 12 do 24 godzin następuje cofanie się zmian,
 od 48 do 72 godzin naskórek się złuszcza,
 dochodzi do przegrzania się skóry,
 dochodzi do skurczów, zapaści i udaru słonecznego.
2. PRZEWLEKŁE USZKODZENIA ŚWIETLNE
 przewlekłe, zwyrodniające zmiany skóry, spowodowane kumulacyjnym oddziaływaniem promieni nadfioletowych,
 dochodzi do zaniku naskórka,
 słoneczna elastoza (ELASTOZA → zniszczenie prawidłowych włókien, a następnie zwłóknienie),
 rozszerzenie naczyń włosowatych,
 słoneczne stany przedrakowe (rogowacenie słoneczne, choroba Bowena),
 rak kolczystokomórkowy,
 złośliwe plamy soczewicowate,
 leczenie: unikanie słońca, solarium.


FITOTOKSYCZNE ZAPALENIE SKÓRY
 substancje fitotoksyczne → składniki roślinne, np. furokomaryny,
 zapalenie skóry wywołane przez trawę rosnącą na łące.
LEKI
 określone tetracykliny,
 niesterydowe leki przeciwcukrzycowe.
FOTOALERGICZNE ZAPALENIE SKÓRY
Wygląda jak obraz wyprysku kontaktowego; fotoalergenami są przeważnie leki (moczopędne, psychotropowe).
OSTRE USZKODZENIA TOKSYCZNE
1. TOKSYCZNE KONTAKTOWE ZAPALENIE SKÓRY
 występuje odczyn zapalny, który wywołany jest kontaktem z substancjami toksycznymi,
 np. pieluszkowe zapalenie skóry.
2. PRZEŻEGANIE KWASEM
 zależy od mocy kwasu,
 może pojawić się miejscowa lub głęboka martwica tkanek,
 leczenie: np. spłukiwanie wodą, miejscowe, operacyjne usunięcie martwicy.
3. USZKODZENIE PRZEWLEKŁE, TOKSYCZNE, ZWYRADNIAJĄCE
 może tworzyć się dermatoza z zużycia,
 mogą pojawiać się wykwity, które są wywoływane przez przewlekłe oddziaływanie substancji chemicznych o niskich stężeniach, np. na skutek zbyt częstego mycia skóry.

CHOROBY ALERGICZNE SKÓRY
1. WYPRYSK
 ograniczone do skóry schorzenia z charakterystycznym uszkodzeniem naskórka (naskórkowo-tropowe zapalenie skóry), do tego dochodzą odpowiednie objawy
(tj. pęcherzyki, nadżerki, złuszczanie, rogowacenie),
 zmiany nie zostawiają trwałych uszkodzeń, czyli blizn, zaników,
 objawy wyprysku mogą być wyzwolone przez specyficzne czynniki mieszane, zewnątrzpochodne i wewnątrzpochodne,
 wyprysk może być przewlekły lub przewlekło-nawrotowy,
 rodzaje wyprysku:
a) ALERGICZNY WYPRYSK KONTAKTOWY:
 jest to nabyte wypryskowe zapalenie skóry, wywołane zewnątrzpochodną alergią,
 rozwojowi alergii kontaktowej sprzyjają istniejące już zmiany skórne, ułatwiające przenikanie alergenów,
 etapy rozwoju:
• I ETAP – okres rumieniowy,
• II ETAP – okres wysiękowy (pęcherzyki, pęcherze, nadżerki, sączenie),
• III ETAP – okres cofania się wykwitów (złuszczanie się i szczątkowe zaczerwienienie);

b) ATOPOWE ZAPALENIE SKÓRY:
 schorzenie o niejasnej etiologii,
 silny świąd, przewlekły przebieg, a także dodatni wywiad rodzinny (choroba dziedziczna);
c) WYPRYSK ŁOJOTOKOWY I BAKTERYJNY:
 pod względem klinicznym są to jednostki chorobowe, często rozpoznawane,
ale jeszcze niedające się jednoznacznie zdefiniować,
 WYPRYSK ŁOJOTOKOWY – wywołany łojotokiem lub czynnikami mikrobowymi
(np. drożdżaki, bakterie),
 WYPRYSK BAKTERYJNY – są to pieniążkowate ogniska zajęte przez bakterie.
SCHORZENIA GRUCZOŁÓW ŁOJOWYCH
GRUCZOŁ ŁOJOWY:
 uchyłek mieszka włosowego,
 ich liczba i gęstość odpowiada liczbie i gęstości mieszków włosowych,
 ich brak na dłoniach i podeszwach stóp,
 znajdują się na twarzy i górnych częściach ciała,
 najczęstsze miejsce schorzeń trądzikowych,
 ilość produkowanego łoju zależy m.in. od:
 czynników genetycznych,
 wieku,
 okresu dojrzewania płciowego (do 25 roku życia),
 czynników hormonalnych,
 mieszki gruczołów łojowych zawierają różnorodną florę bakteryjną:
 bakterie (Staphylococcus epidermidis, Propionibacterium),
 drożdżaki (Pityrosporum ovale),
 roztocza (Demodex folliculorum),
 funkcje gruczołów łojowych:
 natłuszczanie skóry,
 natłuszczanie włosów.



ZMIANY SKÓRNE WYWOŁANE POD WPŁYWEM NADMIERNEGO WYDZIELANIA ŁOJU PRZEZ GRUCZOŁY ŁOJOWE
1. ZNAMIĘ ŁOJOWE
 niedziedziczna wada rozwojowa z ograniczonym nagromadzeniem wielopłatkowych gruczołów łojowych (przeważnie istnieje już w okresie narodzin),
 narasta razem z osobnikiem,
 zmiana ostro odgraniczona,
 osiąga wielkość wielu cm,
 posiada żółtą, zgrubiałą skórę,
 na tym obszarze brak włosków,
 nieleczona zmiana (w 30%) → rak podstawnokomórkowy,
 mogą wystąpić odmiany nietypowe – są to mnogie znamiona gruczołów łojowych; mogą występować w ramach rodzinnego kompleksowego zaburzenia rozwoju.
2. SCHORZENIA NABYTE
ŁOJOTOK I ZMNIEJSZONE WYTWARZANIE ŁOJU
 są to zmiany ważne z klinicznego punktu widzenia. Mają one bardzo duże znaczenie
w rozwoju innych chorób.
a) ŁOJOTOK
 nadmierne wytwarzanie łoju,
 głównie w okresie dojrzewania (w 80%),
 po osiągnięciu dojrzałości płciowej (w 20%),
 główne przyczyny:
• czynniki genetyczne,
• wiek,
• zaburzenia hormonalne (androgeny),
• czynniki środowiskowe,
 odmiany łojotoku:
• ŁOJOTOK OLEISTY:
 tłusta, błyszcząca skóra,
 powiększone pory,
 tłuste, zlepione włosy,
• ŁOJOTOK SUCHY:
 pozorny paradoks → absorpcja wytwarzanego łoju przez zapalnie rozluźnioną warstwę rogową (nie wchłania ona łoju – nie przepuszcza go niżej),
 łojotok jest czynnikiem, który predysponuje do schorzeń trądzikowych,
 leczenie:
• profilaktyczne przeciwłojotokowe pielęgnowanie i oczyszczanie skóry (delikatne wysuszenie; solarium NIE),
• odtłuszczanie i zapobieganie natłuszczeniu,
• nie stosujemy maści i past (są tłuste), stosujemy natomiast nalewki, pudry, kremy (są bardziej hydrofilne).


b) ZMNIEJSZONE WYTWARZANIE ŁOJU
 głównie w starszym wieku (im człowiek jest starszy, tym produkcja łoju jest mniejsza),
 predyspozycja: genetyka,
 np. przy atopowym zapaleniu skóry,
 przyczyny:
• wiek,
• czynniki zewnątrzpochodne,
• odtłuszczanie i wysuszanie skóry,
 leczenie – maści mocno natłuszczające.
3. TRĄDZIK POSPOLITY I JEGO NIETYPOWE ODMIANY
 Schorzenie skóry znane i opisywane od starożytności. Głównymi objawami trądziku pospolitego są łojotok i powstawanie zaskórników.
a) TRĄDZIK POSPOLITY (Acne vulgaris)
 schorzenie mieszków gruczołów łojowych,
 wywołane czynnikami wewnątrzpochodnymi,
 lokalizuje się w okolicach twarzy, górnych częściach ciała,
 objawy trądziku obserwujemy u prawie każdego młodocianego (głównie u płci męskiej),
 ciężkie postacie trądziku pospolitego pozostawiają znaczne następstwa psychospołeczne,
 trądzik o ciężkim przebiegu pozostawia blizny,
 3 stadia trądziku pospolitego:
I) STADIUM NIEZAPALNE
• zamknięte lub otwarte zaskórniki,
• brak zapalnych wykwitów,
• często przechodzi w stadium zapalne,
II) STADIUM ZAPALNE
• TRĄDZIK GRUDKOWO – KROSTKOWY:
 bardziej łagodna odmiana,
 powstają grudki, guzki lub krostki,
• TRĄDZIK GUZOWATY:
 zlewające się guzy zapalne,
III) STADIUM USZKODZEŃ
• torbiele,
• blizny,
 wyleczenie: 20-25 rok życia,
 powikłania:
• urazy psychiczne,
• nerwowość,
• głębokie nadżerki wykwitów.
b) POWSTAWANIE ZASKÓRNIKÓW
 zwiększone i zaburzone rogowacenie w kanale wyprowadzającym mieszka gruczołu łojowego,
 jest to nagromadzenie się wielowarstwowych mas rogowych z łojem i bakteriami,


 leczenie:
• kwas witaminy A,
• nadtlenek benzoilu,
• miejscowe antybiotyki (tetracyklina),
• u dziewcząt doustne tabletki antykoncepcyjne,
• leczenie operacyjne (nacięcia, wycięcia).
c) TRĄDZIK SKUPIONY
 najcięższa postać trądziku zapalnego,
 tendencja do zlewania się zapalnych guzów i torbieli,
 powstawanie ropni,
 lokalizacja: twarz, górne części ciała,
 występuje sporadycznie,
 także w dołach pachowych, na głowie owłosionej.
NOWOTWORY
Nowotwory naskórka mogą wywodzić się tylko z komórek warstwy podstawnokomórkowej zdolnych do proliferacji (PROLIFERACJA – namnażanie się komórek). Występują one często i wykazuję zróżnicowany stopień złośliwości:
 łagodne nowotwory,
 stany rzekomo nowotworowe,
 stany przedrakowe mniej lub więcej złośliwe.
W nowotworach nadmierne rogowacenie naskórka i tworzenie się warstwy rogowej nie zawsze występują i nie są ich cechą charakterystyczną.
TORBIEL – łagodny stan przedrakowy.
Są to łagodne od drobnogrudkowych do guzowatych, skórnie lub podskórnie położone wykwity. Składają się one z:
 ściany (nabłonka),
 mas rogowych lub tłuszczowych.
W zależności od miejsca pochodzenia, torbiele mogą wywodzić się z naskórka, nabłonka mieszkowego lub nabłonka gruczołowego. Torbiele skórne rzadko są wrodzone, przeważnie nabyte, jak np.: prosaki, torbiele naskórkowe, torbiele mieszkowe.





STANY PRZEDRAKOWE
Występują najliczniej u ludzi starszych, którzy przez wiele lat poddawani byli ekspozycji na promieniowanie słoneczne.
Zmiany przedrakowe to zmiany o różnej morfologii. Mogą one po różnorodnie dłuższym okresie istnienia przeobrażać się w nowotwory złośliwe (najczęściej rak kolczystokomórkowy).
Zmiany przedrakowe, w których obrębie częściej powstają nowotwory to zmiany, które mają ścisły związek z działaniem słońca lub innym promieniowaniem UV.
Do najczęściej występujących stanów rakowych są zaliczane:
 rogowacenie słoneczne,
 skóra pergaminowata i barwnikowa,
 leukoplakia (rogowacenie białe),
 rogowacenie chemiczne.
Podatność na uszkodzenia słoneczne zależy od:
 typu skóry,
 intensywności narażenia,
 ekspozycji w dzieciństwie.
Nowotwory skóry wywołane promieniami UV nie występują u ludzi z czarną karnacją. Ludzie
o niebieskich oczach, z jasną skórą, rudymi włosami są grupą najwyższego ryzyka, ponieważ ich typ skóry łatwo ulega poparzeniom, a w konsekwencji powstawaniu piegów. Pomimo, że osoby z ciemnymi włosami, brązowymi oczami i oliwkową skórą są znacznie lepiej chronione przed promieniowaniem UV, na skutek poparzeń mogą zostać dołączone do grupy ryzyka.
Często jednym z występujących objawów uszkodzeń słonecznych jest rogowacenie słoneczne i rak kolczystokomórkowy.
Na co dzień każdy z nas poddawany jest całemu zakresowi oddziaływania światła słonecznego,
a efekty biologiczne, jakie powstają w skórze, w dużym stopniu zależą od długości promieniowania.
Nadmiernie eksponowana skóra na promieniowanie UV staje się sucha, ziemista, zaczyna pokrywać się zmarszczkami, grubymi bruzdami, na skórze zaczynają tworzyć się teleangiektazje oraz przebarwienia.
Skórne zmiany kliniczne występujące najczęściej:
 liczne teleangiektazje,
 wybroczyny,
 prosaki,
 zaskórniki,
 przerost gruczołów łojowych,
 przebarwione brodawki łojotokowe,
 rogowacenie słoneczne,
 nowotwory skóry,
 wiotkość skóry,
 drobne zmarszczki,
 grube bruzdy,
 nierównomierna powierzchnia skóry,
 przebarwienia,
 odbarwienia.
Do zmian histologicznych, które występują w skórze poddanej ekspozycji słonecznej zaliczamy:
 pogrubienie warstwy rogowej,
 zanik naskórka,
 nierównomierne dojrzewanie keratynocytów,
 atypia (zanik) keratynocytów i jąder komórkowych,
 nierównomierne rozłożenie melanocytów,
 zmniejszona ilość komórek Langerhansa,
 degeneracja włókien elastynowych,
 zanik włókien kolagenowych,
 pogrubienie ścian naczyń,
 nacieki limfocytarne pod naskórkiem.
STANY PRZEDRAKOWE
1. ROGOWACENIE SŁONECZNE
 jego powstanie obejmuje czas od kilku do kilkudziesięciu lat (w Australii najczęściej),
 jest efektem ekspozycji na słońce,
 lokalizuje się najczęściej na twarzy i odsłoniętych partiach ciała (ramiona, przedramiona, małżowiny uszne),
 tworzy się na podłożu skóry starczej w postaci żółtobrunatnych nawarstwień, które mają suchą i szorstką powierzchnię,
 zmiany te znajdują się w poziomie skóry,
 może zezłośliwieć – pierwsze oznaki:
 powiększenie się zmian,
 zgrubienie,
 nadżerki lub owrzodzenia,
 zmiany te powodują poważne defekty kosmetyczne,
 osoby o niebieskich oczach i jasnej skórze są najbardziej podatne na to schorzenie,
 rodzaje rogowacenia słonecznego:
 typ rumieniowy,
 typ rogowaciejący,
 typ podobny do liszaja płaskiego,
 typ barwnikowy.


2. RÓG SKÓRNY
 jest kolczystym tworem rogowym, którego podstawa jest w niewielkim stopniu nacieczona,
 charakterystyczna odmiana rogowacenia słonecznego,
 u ludzi starszych na niezabezpieczonej skórze,
 może rozwijać się pod wpływem czynników drażniących lub urazów,
 najczęściej: twarz, małżowiny uszne, czerwień wargowa, kończyny,
 może przeistaczać się w raka kolczystokomórkowego.
3. LEUKOPLAKIA (ROGOWACENIE BIAŁE)
 tworzenie się ognisk na błonach śluzowych jamy ustnej i narządach płciowych (cecha charakterystyczna),
 ogniska występują w postaci białych płytek o nierównej powierzchni.
4. SKÓRA PERGAMINOWATA I BARWNIKOWA (Xeroderma pigmentosum)
 najcięższa fotodermatoza, która doprowadza do szybszego starzenia się skóry,
 występuje rzadko, ale u wszystkich ras,
 wybitna nadwrażliwość na światło (cecha charakterystyczna),
 na skórze zaczynają się tworzyć plamy soczewicowate, piegi, odbarwienia, zaniki, teleangiektazje.
NOWOTWORY ŁAGODNE SKÓRY
Nowotwory łagodne od złośliwych możemy odróżnić biorąc pod uwagę wygląd kliniczny i obraz mikroskopowy. Nowotwory łagodne odznaczają się powolnym wzrostem oraz zatrzymaniem się na pewnym etapie rozwoju. Mogą rozwijać się z różnych elementów skóry:
 naskórka,
 przydatków,
 tkanki łącznej,
 naczyń skóry,
 melanocytów.
Nowotwory łagodne występują najliczniej u człowieka, rzadziej raki in situ rzadziej.
1. ROGOWACENIE ŁOJOTOKOWE (BRODAWKI ŁOJOTOKOWE)
 najczęściej po 40. roku życia,
 nierówna, brodawkowata powierzchnia,
 nieznacznie uniesiona,
 barwa od ciemnobrązowej po czarną,
 w postaci grudek lub guzków,
 tendencja do powstawania raka w obrębie przewodu pokarmowego (przy dużej ilości brodawek).
2. ZNAMIĘ NASKÓRKOWE
 na podłożu genetycznym,
 lokalizacja: twarz, szyja, owłosiona skóra głowy,
 może ujawnić się tuż przy narodzeniu lub w późniejszych latach,
 nieregularny kształt,
 nierówna wyniosła powierzchnia,
 ciemnobrązowy kolor lub różne odcienie koloru czarnego.
3. CYSTA KOMÓRKOWA
 najczęściej w okolicy owłosionej skóry głowy,
 nazywana jest również mianem kaszaka (pod względem obrazu klinicznego są bardzo zbliżone wyglądem i trudno je odróżnić) – różnią się lokalizacją,
 CYSTA NASKÓRKOWA WŁAŚCIWA
PRZYWŁOŚNA
RAKI IN SITU
Są to przedinwazyjne nowotwory dobrze odgraniczone od naskórka albo nabłonka, z nieuszkodzoną błoną podstawną.
Zaliczane do nich choroby to:
1. CHOROBA BOWENA
 przedinwazyjna postać raka skóry,
 występuje w postaci licznych zmian o zabarwieniu brunatnym oraz o złuszczającej się powierzchni,
 na powierzchni zmian tworzą się strupy,
 w niektórych przypadkach tej choroby wykrywa się współistnienie raków narządowych płuc
i przewodu pokarmowego,
 choroba ta może rozwijać się w każdym wieku u ludzi dorosłych (poniżej 30. roku życia występuje rzadko),
 jest indukowana światłem, lokalizuje się na skórze w miejscach eksponowanych na światło,
 może przeistoczyć się w raka kolczystokomórkowego,
 leczenie: krioterapia, wyłyżeczkowanie, wycięcie chirurgiczne.
2. ERYTROPLAZJA QUEYRATA (czyt. kłareta)
 przyczyna nie jest do końca jasna,
 rumieniowe, płaskie ognisko jest ostro odgraniczone od otoczenia,
 jej przebieg jest bardziej agresywny niż choroby Bowena,
 najczęstsza lokalizacja to żołądź u mężczyzn, rzadziej u kobiet na sromie i w jamie ustnej,
 powierzchnia tych zmian jest żywoczerwona i lśniąca,
 leczenie: krioterapia, wyłyżeczkowanie.







NOWOTWORY ZŁOŚLIWE SKÓRY
Należą do nich raki skóry, które wywodzą się z naskórka oraz melanocytów. Raki skóry występują często, lecz szczególnie rak podstawnokomórkowy. W ostatnich latach w krajach Europy, Australii
i USA zauważa się większy wzrost zachorowań na raka skóry i czerniaka złośliwego. Czynniki takie jak genetyka, środowisko pełnią najważniejszą funkcję w patogenezie raków skóry. Działanie rakotwórcze wykazuje promieniowanie jonizujące oraz niektóre substancje chemiczne.
1. RAK PODSTAWNOKOMÓRKOWY
 najczęstszy nowotwór skóry,
 charakteryzuje się miejscową i małą złośliwością oraz wolnym wzrostem,
 bardzo rzadko daje przerzuty,
 stanowi 80% wszystkich raków skóry (kolejne 20% to raki kolczystokomórkowe),
 rozwija się z zewnętrznej pochewki mieszka włosowego lub z komórek podstawnych naskórka,
 ma tendencję do obszernych zniszczeń tkanek,
 jeśli zostanie rozpoznany wcześnie istnieje prawdopodobieństwo wyleczenia,
 mężczyźni i osoby z jasną karnacją chorują na niego częściej,
 zagraża najbardziej po 40. roku życia,
 lokalizacja: twarz, owłosiona skóra głowy, tułów,
 postacie:
 guzkowa (guzkowa wrzodziejąca najczęściej),
 guzkowo – bujająca,
 powierzchowna,
 barwnikowa,
 leczenie: krioterapia, wyłyżeczkowanie.
2. RAK KOLCZYSTOKOMÓRKOWY
 złośliwy guz skóry,
 drugi co do częstości występowania,
 wykazuje większą złośliwość niż rak podstawnokomórkowy,
 tendencje do przerzutów – najczęściej węzły chłonne,
 głównie wywodzi się z naskórka lub błon śluzowych,
 najczęściej występuje po 40. roku życia,
 może rozwijać się na podłożu stanów przedrakowych,
 lokalizacja: twarz, pogranicze skóry, błony śluzowe,
 często tworzy się na podłożu przewlekłych owrzodzeń oraz przewlekłych przetok ropnych,
 postacie:
 bujająca,
 wrzodziejąca.
3. RAK BRODAWKUJĄCY
 rzadki nowotwór,
 wolny rozwój,
 płasko wyniosłe ognisko,
 główna lokalizacja: narządy płciowe, podeszwy stóp, błony śluzowe jamy ustnej.

4. CZERNIAK ZŁOŚLIWY (Melanoma malignum)
 należy do regularnie wzrastającego współczynnika zachorowalności → 4% złośliwych nowotworów skóry odpowiada za 79% zgonów,
 nowotwór trudno przewidywalny,
 punktem wyjścia czerniaka złośliwego są znamiona barwnikowe, a szczególnie znamiona atypowe,
 główną zasadą rozpoznania są dermatoskopowe, histopatologiczne oraz badanie skóry,
 w USA na 100 przypadków czerniaka 20% kończy się zgonem, natomiast w Polsce 55%,
 EPIDEMIOLOGIA:
najwyższy współczynnik zachorowalności odnotowano w Australii (40-60 zachorowań rocznie), w USA (na 100 tys. mieszkańców 10-20 zachorowań rocznie), Skandynawia – najwyższy współczynnik zachorowalności, kraje śródziemnomorskie – najniższy współczynnik zachorowalności;
 DIAGNOSTYKA:
kliniczne rozpoznanie czerniaka wykonuje się w oparciu o charakterystyczne objawy; niektóre zmiany poddaje się biopsji wycinającej oraz ocenie histopatologicznej, wykonuje się także zdjęcia radiologiczne, ultrasonografię, badania tomograficzne;
 PROFILAKTYKA:
Do czynników wysokiego ryzyka należą cechy genetyczne:
 niebieskie oczy,
 jasne włosy,
 jasna skóra,
 piegi,
 częste oparzenia słoneczne,
 zachorowania na czerniaka złośliwego w rodzinie,
 stany przedrakowe skóry,
 liczne znamiona barwnikowe.
Należy pamiętać, iż brak tych czynników nie świadczy o ryzyku zachorowania.
Preparaty promieniochłonne powinny być stosowane kilka razy dziennie, nawet co 2 godziny (ponieważ są one zmywane przez pot, wodę itd.). Preparaty z filtrami nie chronią przed całym spektrum promieniowania słonecznego.
Promieniowanie UV-A, docierające na ziemię, nie wywołuje w sposób widoczny poparzeń skórnych, a w sposób najbardziej szczególny przyczynia się do rozwoju czerniaka.
 Odmiany czerniaka:
a. Czerniak wywodzący się ze złośliwej plamy soczewicowatej
 lokalizacja: twarz i jej okolice,
 najczęściej u ludzi starszych, głównie u kobiet,
 bezbarwna zmiana, potem przybiera postać od jasnobrązowej do czarnej,
 tendencja do powiększania się,
 może naciekać aż do skóry właściwej,
 może później przybierać postać guzkową.

b. Śródnaskórkowa odmiana czerniaka złośliwego
 lokalizacja: tułów, kończyny,
 postać przedinwazyjna czerniaka złośliwego,
 w początkowej fazie ma bardzo ciemne zabarwienie,
 może się rozrastać.
c. Odmiana grudkowa i guzkowa
 lokalizacja: dowolne miejsce,
 obie odmiany powstają ze znamienia barwnikowego,
 tendencja do powiększania się,
 zmiana może być barwy czarnej.
PROFILAKTYKA NOWOTWORÓW SKÓRY
Najważniejszym elementem profilaktyki jest ochrona przed bezpośrednim działaniem promieniowania. Należy pamiętać o jak największym skróceniu czasu ekspozycji skóry na promieniowanie UV.
Kolejnym elementem profilaktyki jest odpowiednio dobrana odzież – tkaniny takie jak len, bawełna, jedwab zabezpieczają skórę 20 razy lepiej niż nylon, czy poliester.
Należy regularnie wykonywać badania dermatologiczne (raz / 3 lata); po 40. roku życia częściej (raz / 1 rok). U ludzi z dużą ilością zmian atypowych badania kontrolne powinny być wykonywane co pół roku.
NATURALNE MECHANIZMY OBRONNE SKÓRY PRZED PROMIENIOWANIEM UV
Skóra posiada zdolność do wytwarzania mechanizmów obronnych, które chronią je przed promieniowaniem UV. Bardzo istotnym elementem jest mechanizm związany z uwalnianiem przez przysadkę mózgową hormonu melanotropowego (pobudza on melanocyty do produkcji melaniny, która absorbuje część promieniowania i chroni komórki warstwy podstawnej naskórka).
Zgrubienie warstwy rogowej skóry jest następnym czynnikiem chroniącym skóry. Powoduje ono zmniejszenie przenikania promieniowania UV głębiej, tj. do warstw naskórka i skóry właściwej.
Poprzez wielokrotną ekspozycję na słońce skóra ulega fotostarzeniu: zmarszczki, przebarwienia, ziemista cera, utrata przez skórę elastyczności.
Skóra posiada także mechanizm obronny, którego funkcją jest niszczenie mutacji spowodowanych przez UV.

FILTRY
Dowodzi się, że jedną z przyczyn powstawania czerniaka skóry jest nieodpowiednie używanie preparatów fotoprotekcyjnych. Jest tendencja do stosowania preparatów w ilości 0,5mg/cm3 skóry. Liczba SPF jest odwrotnością ilorazu dawki rumieniowej MED (→ minimalna dawka rumieniowa). SPF jest to liczba, która oznacza odporność na promieniowanie UV; zwłaszcza chroni przed promieniowaniem UV-B, które odpowiedzialne jest za powstawanie poparzeń i rumienia. Oznakowanie SPF jest standardem międzynarodowym.
Preparaty fotoprotekcyjne to np. BABOR (Sun Care System), Dr Irena Eris (Sun Control), Isabelle Lancray (Sun Care Anti-Alergique), Nivea (Nivea Sun), Bioderma (Photoderm).

[ Dodano: Wto 12 Kwi, 2011 08:54 ]
Problemy z trądzikiem


artykuł lek. med Małgorzaty Lech

Trądzik pospolity (acne vulgaris) to schorzenie gruczołów łojowych. Ogranicza się zwykle do skóry twarzy, górnej części pleców i klatki piersiowej.
Pryszczata młodzieńczość

Trądzik przeważnie dotyczy młodzieży w wieku dojrzewania i praktycznie występuje u każdego młodocianego, ale rzadko ma ciężki przebieg. W tym trudnym okresie życia młodego człowieka, charakteryzującym się chwiejnością psychofizyczną, trądzik (a zwłaszcza jego ciężkie postacie) może mieć duży wpływ na psychikę i powodować agresję, nieufność, niedowartościowanie.

Trądzik pospolity wiąże się z nadmierną aktywnością gruczołów łojowych i rogowaceniem ujść mieszków włosowych. Powoduje to zatykanie przewodów wyprowadzających łój z gruczołów, co jest przyczyną jego znacznego gromadzenia się. Proces ten nasila nadmierna produkcja łoju. Na tym etapie rozwoju zmian trądzikowych dołączają się bakterie beztlenowe (Propionibacterium), których jest dużo w gruczołach łojowych. Bakterie te wytwarzają enzymy rozkładające tłuszcze. Produktem tej reakcji są wolne kwasy tłuszczowe o silnym działaniu drażniącym. W ten sposób powstają pierwsze objawy trądziku:
• zaskórniki,
• grudki,
• krostki,
• torbiele ropne (będące efektem ucisku i stanu zapalnego).
Niewątpliwą rolę w rozwoju opisywanej choroby odgrywają hormony płciowe, zwłaszcza androgeny. Dlatego też trądzik nasila się bezpośrednio przed miesiączką, co wiąże się z zespołem napięcia przedmiesiączkowego, kiedy m.in. dochodzi do nadmiernego gromadzenia się wody i chlorku sodu w skórze.

Trądzik pospolity jest zależny od nadmiernej produkcji łoju związanej z przestrojeniem hormonalnym w okresie pokwitania. Może nasilać się lub być wręcz wywołany przez hormony kory nadnerczy (poprzez ich działanie androgenne) oraz niektóre substancje wydzielane częściowo przez gruczoły łojowe, a także preparaty powodujące podrażnienie i nadmierne rogowacenie ich ujść, np.: witamina B12, jod, barbiturany.
Trądzik a hormony

Wpływ androgenów na powstawanie trądziku jest niewątpliwy: komórki gruczołów łojowych mają receptory dla androgenów, których pobudzenie nasila łojotok; trądzik nigdy nie występuje u eunuchów kastrowanych przed okresem pokwitania, dzieci przed okresem dojrzewania i starców. Podwyższony poziom androgenów może wywołać trądzik u kobiet, a preparaty antyandrogenowe znacznie obniżają łojotok.

Jest kilka rodzajów trądziku, może on mieć także różny przebieg, bardziej lub mniej nasilony. W zależności od jego postaci zaleca się środki do stosowania ogólnego i miejscowego.
Odmiany trądziku

W zależności od przewagi poszczególnych rodzajów wykwitów, używa się rozmaitych określeń choroby: trądzik grudkowy, krostkowy lub ropowiczy. Ponadto klinicznie trądzik dzieli się na następujące odmiany:
• Trądzik młodzieńczy (acne juvenilis) zwykle słabo nasilony z przewagą zaskórników i grudek, w większości przypadków ustępuje samoistnie po kilku latach trwania.
• Trądzik ropowiczy (acne phlegmonosa) - poza wykwitami typowymi dla odmiany młodzieńczej, występują torbiele ropne, które goją się z pozostawieniem wciągniętych i nierównych blizn.
• Trądzik skupiony (acne conglobata) charakteryzuje się występowaniem głębokich nacieków i torbieli ropnych oraz bardzo dużych zaskórników, goi się z pozostawieniem nierównych, mostkowatych i przerosłych blizn. Odmiana ta występuje praktycznie tylko u mężczyzn, może zajmować nie tylko twarz, plecy i klatkę piersiową, ale także pachy, pachwiny i pośladki.
• Trądzik bliznowcowy (acne keloidea) cechuje tworzenie się bliznowców po ustępujących wykwitach trądzikowych, często towarzyszy odmianie ropowiczej i skupionej, najbardziej charakterystycznym miejscem jej występowania jest okolica karku.
Skłonność do trądziku jest uwarunkowana genetycznie.
Rzadsze odmiany

• Trądzik martwiczy - występuje na skórze głowy, w postaci tej wykwity trądzikowe ulegają martwicy i goją się z pozostawieniem wciągniętej blizny.
• Trądzik z objawami ogólnymi o ciężkim przebiegu - dotyczy wyłącznie młodych mężczyzn, zmiany skórne są takie jak w trądziku ropowiczym lub skupionym, lecz towarzyszą im objawy ogólne (gorączka, bóle stawowe) oraz odchylenia w badaniach dodatkowych w postaci podwyższonego OB i poziomu białych ciałek krwi.
• Trądzik zawodowy - wywołany może być przez chlor, oleje, dziegcie.
• Trądzik polekowy - wywołany przez hormony nadnerczy lub leki wydzielane przez gruczoły łojowe.
• Trądzik kosmetyczny - wywołany przez pudry i róże zatykające ujścia gruczołów potowych i łojowych, ma postać głównie zaskórników i prosaków.
• Trądzik niemowlęcy - jest związany ze stosowaniem olejów mineralnych do pielęgnacji i ma postać grudek, krost, a nawet torbieli ropnych, rzadko występują zaskórniki.
Leczenie ogólne

W leczeniu ogólnym podaje się antybiotyki. Najskuteczniejsza jest zwykle tetracyklina, którą obecnie swykorzystuje się praktycznie tylko w leczeniu trądziku. Z innych antybiotyków zaleca się Davercin (erytromycynę), Dalacin C (klindamycynę), minocyklinę. Antybiotyki stosuje się według określonych schematów, w dawkach nieco innych niż w zakażeniach bakteryjnych, zwykle przez wiele tygodni, a nawet miesięcy. Dodatkowo należy podawać witaminy działające przeciwłojotokowo: PP, B2, C. W przypadku przyjmowania gotowych zestawów wielowitaminowych należy unikać tych, które zawierają witaminę B12, gdyż ona sama może wywoływać objawy trądzikowe.

W ciężkich postaciach choroby stosuje się leki zawierające13-cis kwas witaminy A (Roaccutane). Podaje się je zwykle przez 3-5 miesięcy. Leki te, podobnie jak i inne stosowane doustnie, należy przyjmować pod ścisłą kontrolą lekarza. Ze względu na możliwość jego działań ubocznych trzeba okresowo wykonywać badania krwi oraz stosować u kobiet antykoncepcję przez określony czas (zwykle nie mnie niż miesiąc) przed rozpoczęciem kuracji, w trakcie i po jej zakończeniu.

Korzystne działanie w leczeniu trądziku mają także sole cynku (Zincteral).

Kobietom można zalecać preparaty hormonalne o działaniu antyandrogenowym (Diane 35). Lek ten działa jednocześnie antykoncepcyjnie. Stosuje się go także przez wiele miesięcy po wykluczeniu przeciwwskazań ginekologicznych i internistycznych (takich jak choroby wątroby, zaburzenia lipidowe i układu krzepnięcia). Jego przyjmowanie powinno być także kontrolowane okresowymi badaniami krwi i moczu. W rzadkich przypadkach stosuje się Nizoral w tabletkach bądź Aldacton. Te preparaty mogą być przyjmowane tylko pod kontrolą lekarza.

Szczepionka Acnevac nie jest obecnie podawana ze względu na jej niewielką skuteczność. Wycofano się także z dość powszechnie zalecanej autohemoterapii (domięśniowego podawania krwi pacjenta pobranej z jego żyły).
Leczenie miejscowe

W leczeniu miejscowym używa się do oczyszczania skóry roztworów spirytusowych zawierających tymol, mentol, kwas salicylowy. Z innych robionych w aptece preparatów należy wymienić od lat stosowaną papkę ichtiolową i papkę panny Kummerfield w której skład wchodzi m.in. siarka.

Istnieje również wiele preparatów gotowych zawierających antybiotyki, często w połączeniu z innymi składnikami. Na przykład: Davercin w postaci 3,5% roztworu, Dalacin T (zawierający fosforan klindamycyny) w postaci roztworu i mniej drażniącej emulsji oraz żelu, Acnemycin (zawierający erytromycynę) w postaci płynu i maści, Acnidazil (preparat złożony zawierający mikonazol oraz nadtlenek benzoilu - ten sam, który stanowi podstawę popularnego preparatu Benzacne) w postaci kremu, Zineryt (octan cynku z erytromycyną) w postaci proszku i rozpuszczalnika do przyrządzania zawiesiny.

Ponadto są środki zawierające pochodną kwasu witaminy A, np.: Atrederm w postaci różnoprocentowych płynów, Isotrex (żel), Retin A (krem). Preparaty te po wywołaniu przejściowego podrażnienia zmniejszają czynność i wielkość gruczołów łojowych oraz rogowacenie ujść mieszków włosowych. Stosuje się je zwykle przez wiele tygodni. W tym czasie nie należy się opalać oraz używać kosmetyków i leków zawierających alkohol. Lekiem o nieco podobnym działaniu, zwykle lepiej tolerowanym niż pochodne kwasu witaminy A, jest kwas azelajowy występujący w preparacie Skinoren krem.

W łagodnych postaciach trądziku pospolitego można samemu wypróbować preparaty kosmetyczne i słabo działające leki dostępne w aptekach bez recepty.
Leczenie domowe

W leczeniu domowym można wykorzystać znane preparaty z serii Oxy (krem, żel, płatki kosmetyczne, emulsja), Effaclar i Effalpha (żel do mycia twarzy i emulsja) czy też zwykłe Benzacne. O stosowaniu tego typu preparatów należy zawsze informować dermatologa, gdyż w połączeniu z niektórymi lekami mogą one powodować podrażnienie skóry. Wskazane jest także okresowe oczyszczanie skóry (zwłaszcza z dużą ilością zaskórników) w gabinecie kosmetycznym.

Leczenie farmakologiczne, zwłaszcza doustne, ale także i zewnętrzne powinno być prowadzone przez lekarza dermatologa. Będzie on umiał prawidłowo ocenić, czy w danej postaci trądziku wystarczy leczenie miejscowe, jakimi preparatami należy je przeprowadzić, czy też należy już włączyć preparaty o działaniu ogólnym.

Rozpoczynając terapię trądziku w gabinecie dermatologicznym, nie zawsze należy spodziewać się szybkiego i całkowitego jego wyleczenia, ale systematyczne stosowanie się do zaleceń lekarza pozwoli na złagodzenie objawów.
Inne sposoby leczenia

Niektórzy dermatolodzy zalecają naświetlanie promieniami nadfioletowymi. Stosując tę metodę, należy zawsze brać pod uwagę także jej uboczne działanie (szybsze starzenie się skóry, niebezpieczeństwo działania kancerogennego).

W zmianach bliznowatych stosuje się zabiegi korekcyjne (dermabrazja, leczenie operacyjne), którymi zajmuje się chirurgia kosmetyczna.
 
     

monia2016 


Dołączyła: 26 Lis 2010
Posty: 1
Skąd: warszawa

Wysłany: Wto 07 Cze, 2011 09:58   

witam czy ma ktoś może coś na temat procesu starzenia się ustroju?? tylko takim przystępnym językiem pisane :-D
 
     

Ciekawa


Imię: Ciekawa
Typ szkoły: fajny
Profil szkoły: ciekawy
Dołączył: dawno
Posty: 99
Skąd: daleko

Wysłany:    


Testy teoretyczne CZERWIEC 2014 z rozwiązaniami są na stronie - sprawdz swój wynik egzaminu
www.testy.egzaminzawodowy.info

Arkusze praktyczne i przykładowe rozwiązania zadań są na stronie
www.egzaminzawodowy.info

 
 

Ciekawa 


Imię: Ciekawa
Typ szkoły: fajny
Profil szkoły: ciekawy
Dołączył: dawno
Posty: 99
Skąd: daleko



Wyświetl posty z ostatnich:   
Odpowiedz do tematu
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach
Nie możesz załączać plików na tym forum
Możesz ściągać załączniki na tym forum
Dodaj temat do Ulubionych
Wersja do druku

Skocz do:  

 Copyright 2008 FORUM EgzaminZawodowy.info
Korzystanie z forum oznacza akceptację Regulaminu i Polityki Prywatności || Egzamin gimnazjalny
Powered by phpBB modified by Przemo © 2003 phpBB Group template created by szpak  - recenzje mang