Grupy • FAQ • Rejestracja • Zaloguj

Poprzedni temat :: Następny temat
Odpowiedz do tematu Notatki z lekcji
Autor Wiadomość

Admin 



Dołączył: 22 Lip 2008
Posty: 1860

Wysłany: Pon 05 Kwi, 2010 17:24   

Tutaj można umieszczać notatki z lekcji z tego przedmiotu

 
 

Gość

Wysłany: Nie 06 Cze, 2010 14:41   

WARUNKI POPRAWNEJ KOMUNIKACJI INTERPERSONALNEJ

Komunikacja międzyludzka jest jedną z podstawowych potrzeb człowieka. Istotę komunikowania stanowi przenoszenie różnych wiadomości, a także uczuć między ludźmi.
Komunikowanie zmierza do wywoływania u innych ludzi takich samych myśli, uczuć, jakie występują u tego, który przekazuje wiadomość.

Ma ono zatem dwa aspekty komunikacji:
1). Przenoszenie informacji
2). Kształtowanie relacji
Komunikowanie między ludźmi dokonuje się za pośrednictwem słów, a także poza słownych sygnałów.
W związku z komunikowaniem słownym konieczne jest zdawanie sobie sprawy z jego różnych ograniczeń:
- słowa nie wyrażają w pełni tego, co chcemy przekazać
- własny język tworzą przedstawiciele różnych zawodów, kultur, państw, stąd różne komplikacje w komunikowaniu.

Słowa przekazujemy przez:
- mówienie
- pisanie
- gestami rąk ( np.fonogesty )
- poprzez kontakt bezpośredni, a także za pomocą urządzeń technicznych (np. telefon, radio, telewizja, internet).

Komunikujemy się także za pomocą sygnałów pozawerbalnych, ich funkcje są różne:
- uzupełniają słowa
- wzmacniają je
- mogą zaprzeczać
- informują o uczuciach, cechach charakteru, o postawach człowieka

Należą do nich:
1. różne rodzaje dźwięków wydawanych przez człowieka ( Należą do nich śmiech, płacz, pomrukiwanie, ton i siła głosu – szept, krzyk, szybkość i rytm wypowiedzi. Intonacja głosu wyraża emocje).
2. różne rodzaje gestów i ruchów ciała
( np. ruchy głową- schylanie, odwracanie twarzy, różne ruchy oczyma.
Znaczenie ma przyjmowanie pewnej postawy ciała np. przygarbienie,
pochylenie, wyprostowanie)
PRZEBIEG PROCESU KOMUNIKACJI INTERPERSONALNEJ:
Należy do tego procesu zaliczyć:
a) Nadawcę
b)Kodowanie
c) Przekaz
d)Kanał

 
     

Gość

Wysłany: Sob 19 Cze, 2010 10:28   

My na studium kosmetycznym również się tego uczyłyśmy :-)
 
     

Gość

Wysłany: Pią 03 Gru, 2010 17:47   

TECHNIKI SKUTECZNEGO UCZENIA SIĘ

Do zewnętrznych warunków skutecznego uczenia sie można zaliczyć :
-stałe miejsce nauki
-właściwe oświetlenie
-wietrzenie pomiejszczenia
-zaopatrzenia miejsca pracy w niezbędne do nauki materjały przybory do pisania, bibliotekę podręczną
-ani nadmierna sytość anie pusty rzołądek
-stosowanie przerw w czasie nauki

Do wewnętrznych warunków skutecznego uczenia się można zaliczyć:
-chęć poznania nowych rzeczy
-ciekawość świata
-chęć uczenia się
-chęć poznania techniki i metod uczenia się
-umiejętność wykorzystania własnych doświadczeń
-koncentracja
 
     

Gość

Wysłany: Pon 21 Lut, 2011 10:36   notatki

temat tych notatek jest konformizm

[ Dodano: Pon 21 Lut, 2011 14:24 ]
Postawy i zmiana postaw, czyli jak wpływać na innych

1. Postawa. Definicja
Postawa - trwała ocena, pozytywna lub negatywna, ludzi, obiektów i pojęć

Postawa - względnie trwała struktura (lub dyspozycja do pojawienia się takiej
struktury) procesów poznawczych, emocjonalnych i tendencji do zachowań, w której
wyraża się określony stosunek wobec danego przedmiotu

Podstawowe komponenty postawy:

• element poznawczy - myśli, wiedza, przekonania
• element emocjonalny – emocje, uczucia
• element behawioralny – tendencja do zachowań (u E. Aronsona – działania ludzi wobec obiektu postawy, ale – nasze postawy nie zawsze przekładają się na
zachowania, poza tym nie wszystkie nasze zachowania wynikają z postaw)

2. Komunikowanie perswazyjne

Komunikowanie informacyjne:
• dzielenie się ideami, wyjaśnianie czy instruktaż, jak należy postępować w danej
sytuacji
• dostarczanie obiektywnych informacji i racjonalnych argumentów za podjęciem
lub zaprzestaniem określonych działań
• cel - kreowanie wzajemnego porozumienia między uczestnikami procesu, przy
założeniu, że nadawca nie ma żadnych intencji wpływania na postawy i
zachowania odbiorców
• założenie – człowiek myśli racjonalnie…

Komunikowanie perswazyjne:
• pozytywne intencje nadawcy – wpływ na postawy i zachowania odbiorców
• sprowokowanie do działania zgodnego z intencją nadawcy, ale…
• odbiorca ma świadomość wpływu społecznego – działania są dobrowolne
• oddziaływanie na emocje i uczucia
• założenie – nic tak nie pobudza człowieka do działania jak emocje czy uczucia:
współczucia, litości, poczucia zagrożenia, solidarności, oburzenia lub gniewu

Komunikowanie manipulacyjne:
• intencje nadawcy – wpływ na postawy i zachowania odbiorców, ale…
• odbiorca nie jest świadomy wpływu społecznego bądź nie jest świadomy
rzeczywistych jego skutków
• cel – promowanie interesów nadawcy nie zawsze zgodnych z interesami
(potrzebami czy celami) odbiorcy

3. Program Uniwersytetu Yale. Czynniki decydujące o skuteczności komunikowania perswazyjnego

• „kto mówi, co i do kogo”, czyli nadawca- przekaz- odbiorca
• nadawca - wiarygodność, atrakcyjność, władza
• przekaz
- postrzeganie intencji przekazu: komunikat jest bardziej skuteczny, kiedy odbiorca jest przekonany, że nadawca chce mu pomóc
- wykorzystanie dwóch podstawowych efektów komunikowania
efekt pierwszeństwa: informacje znajdujące się na początku przekazu zwracają na siebie uwagę – jeśli sprzeczne argumentacje jedna po drugiej, a decyzja słuchaczy odroczona
efekt świeżości: informacje znajdujące się na końcu przekazu ułatwiają zapamiętanie treści - jeśli między sprzecznymi argumentacjami przerwa, a decyzja słuchacza bezpośrednio po drugim wystąpieniu.
- typ argumentacji
 czynniki decydujące o skuteczności argumentacji dwustronnej
• po stronie odbiorcy:
niesprzyjająca postawa
rozbudowana wiedza
• po stronie przekazu perswazyjnego
perswazja wstępna - odwołanie się na początku przekazu do tego, co oczywiste, do tego, co „wiedzą wszyscy”; na początku argumentacja zgodna z postawą odbiorcy, dopiero wtedy wprowadzenie argumentacji przeciwnej;
prezentowanie stanowisk obu stron i wskazanie słabych punktów w stanowisku przeciwnika
czynniki decydujące o skuteczności argumentacji jednostronnej
• po stronie odbiorcy:
sprzyjające postawy odbiorców
ograniczona wiedza
• po stronie przekazu reklamowego:
argumentacja jednostronna jest bardziej skuteczna w zmianie postaw odbiorców, jeśli główny, najsilniejszy argument zostanie przedstawiony jako pierwszy bądź ostatni
• odbiorca
odwrócenie uwagi odbiorcy zwiększa perswazyjność przekazu
w przypadku zastosowania słabych argumentów, ale przy silnym poziomie dystrakcji, zwiększa się prawdopodobieństwo zmiany postawy konsumentów, zgodnie z zamierzeniem nadawcy

4. Model ELM – model wypracowanego prawdopodobieństwa

• czynniki decydujące o wyborze sposobu przetwarzania informacji
- motywacja do przetwarzania informacji
- znaczenie osobiste: stopień, w jakim dana sprawa ma istotne konsekwencje dla funkcjonowania człowieka, im większe osobiste znaczenie sprawy, tym większa koncentracja
uwagi na argumentach zawartych w komunikacie
- postawa wobec obiektu (racjonalna/emocjonalna)
1. postawa oparta na poznaniu: postawa oparta przede wszystkim na przekonaniach ludzi na temat właściwości obiektu postawy
2. postawa oparta na emocjach: postawa oparta na uczuciach i wartościach
3. postawa oparta na zachowaniu: postawa oparta na obserwacji własnego zachowania
- dostępność postawy: siła związku pomiędzy obiektem i oceną tego obiektu (dostępność jest mierzona czasem, w jakim ludzie mogą odpowiedzieć sobie na pytania, co czują wobec danego obiektu)
- możliwości percepcyjne (w tym zakłócenia w odbiorze)
- centralna strategia perswazji
 opiera się na starannym i przemyślanym przetwarzaniu informacji
zawartych w przekazie – tzw. informacji kontekstowych
 wymaga wysiłku poznawczego
 podstawową przesłanką skuteczności przekazu jest zdolność do wywoływania przychylnych reakcji poznawczych
 skuteczności toru centralnego decyduje - siła argumentacji, liczba nowych argumentów oraz sposób organizacji przekazu
 zmiana postawy ma charakter trwały i jest wprowadzana przez odbiorcę
w jego zachowanie
- peryferyjna strategia perswazji
 opiera się na powierzchownym identyfikowaniu jakiegoś sygnału sugerującego pozytywny bądź negatywny stosunek do stanowiska przekazywanego w przekazie – tzw. informacje pozakontekstowe
 nie wymaga wysiłku poznawczego
 podstawową przesłanką skuteczności przekazu jest zdolność do wywoływania przychylnych reakcji emocjonalnych
 skuteczności toru peryferyjnego decyduje – wprowadzenie wskazówek peryferyjnych (muzyka, cechy nadawcy, humor)
 zmiana postawy ma charakter powierzchowny i łatwo zanika pod wpływem innych przekazów

Podstawowe wnioski wynikające z modelu ELM
 ludzie są motywowani do posiadania poprawnych postaw
 jednocześnie w swym dążeniu do właściwych postaw najczęściej mają ograniczony czas i środki
 najczęściej wybieranym torem przetwarzania informacji jest tor peryferyjny (niewymagający wysiłku poznawczego)

5. Jak uodpornić ludzi na zmianę postaw?

• przestrzeganie przed nadchodzącym komunikatem perswazyjnym
- ludzie czują się zbyt odporni na manipulację – inni ulegają, ja nie…
• uodpornienie postawy - trening asertywności (W. McGuire) - kontakt ze słabszą,
łatwiejszą do odparcia formą manipulacji ułatwia rozpoznawanie i opieranie się
bardziej wyrafinowanym formom wpływu.
• wzmacnianie wartości
• uodpornienie na presję ze strony rówieśników
• edukacja - wiedza
• refleksyjność!!!

[ Dodano: Pon 21 Lut, 2011 14:27 ]
Czym jest grupa?

Grupa niespołeczna (agregat społeczny) – grupa, w której trzy osoby lub więcej osób znajduje się w tym samym miejscu, w tym samym czasie, lecz nie współdziała ze sobą (np. pasażerowie czekający na przystnku)
Grupa społeczna – grupa, w której trzy lub więcej osób współdziała ze sobą na zasadzie odrębności od innych w celu zaspokajania własnych potrzeb, charakteryzujący się trwałą strukturą i względnie jednolitym systemem norm i wartości.
W socjologii pojęcie to jest uznawane za jedno z podstawowych, choć nie jest jednoznacznie rozumiane w różnych szkołach.
Cechy konstytuujące grupę społeczną
1. Składa się z minimum trzech osób. W niektórych przypadkach zakłada się, że do utworzenia grupy społecznej wystarcza dwie osoby, jednakże dopiero przy trzech osobach występować może struktura społeczna i niektóre typy stosunków społecznych (m.in. tworzenie koalicji, opozycji, mediacji), kontroli społecznej.
2. Zachodzą w niej trwałe, częste i bezpośrednie interakcje nastawione na wspólne osiąganie wyznaczonego celu. Socjologami, którzy podkreślali te cechę jako konstytuującą grupę społeczna byli przede wszystkim George Homans i Robert K. Merton.
3. Grupa społeczna charakteryzuje się względnie trwałą strukturą społeczną. Każdy jej członek zajmuje określoną pozycję i między nim a innymi członkami występują więzi społeczne. Miejsce w strukturze jest powiązane z przestrzeganiem przez jednostkę przyjętych w grupie norm społecznych.
4. Grupę społeczną ująć można więc jako system statusów społecznych a także jej strukturę można ujmować jako powiązane ze sobą role społeczne wynikające z pozycji społecznych odgrywających je członków.
5. Członkowie należący do grup społecznych mają świadomość przynależności do grupy oraz istnieją mniej lub bardziej wyraźne kryteria wyodrębniające tę grupę z szerszego otoczenia. Aspekt świadomościowy podkreślany był przede wszystkim w socjologii humanistycznej, m.in. przez Floriana Znanieckiego.
Struktury wewnątrzgrupowe
W grupach społecznych wyróżnić można trzy typy struktur społecznych: strukturę komunikacji, strukturę przywództwa (władzy) oraz strukturę socjometryczną.
• Struktura komunikacji odnosi się do sieci wzajemnych interakcji w grupie, co jest istotne ze względu na szybkość przepływu informacji przy realizowaniu przez grupę celów, łańcuch kontaktów, struktura komunikacji, zależna jest od struktury przywództwa
• Struktura przywództwa określa relacje poddaństwa i dostęp do władzy jednostek znajdujących się w grupie. Ze względu na styl kierowania grupą jednostki mogą mieć większy lub mniejszy wpływ na podejmowane decyzje. W przypadku tej struktury istotne jest zarówno przywództwo formalne w grupie, jak i istnienie przywództwa nieformalnego. Wyróżnia się 3 główne style przywództwa: styl autorytarny (przywódca wydaje ścisłe polecenia i zostawia mało miejsca na inicjatywę członków grupy), styl demokratyczny (sposób zarządzania grupą ustala wspólnie przywódca i inni członkowie grupy, których opinia i głos realnie brane pod uwagę), styl anarchiczny (przywódca prawie nie wydaje rozkazów, członkowie grupy sami muszą się domyślać, co powinni robić i spontanicznie uzgadniają działania z innymi)
• Struktura socjometryczna określa wzajemne postawy jednostek względem siebie, przede wszystkim więzi emocjonalne (sympatię, niechęć, obojętność itp.), które spajają grupę.
Rodzaje grup społecznych
• Grupa społeczna zazwyczaj posiada określone kryteria rekrutacji członków i funkcje członka grupy (czyli jego powinności względem niej). Ze względu na kryteria przyjęć do grupy można wyróżnić grupy ekskluzywne, w których kryteria te są fundamentalne przy rekrutacji nowych członków oraz grupy inkluzywne, w których kryteria są mniej istotne.
• Można różnicować grupy ze względu na wielkość. Grupy małe to takie, gdzie członkowie mają możliwość kontaktu bezpośredniego. W grupach dużych niemożliwy jest model komunikacji "każdy z każdym". W niektórych ujęciach duże grupy określane są jako Wielkie struktury społeczne i nie są uznawane za grupy społeczne.
• Ze względu na formalizację struktury i stosunków społecznych w grupie jak również stosunków społecznych członków grupy z zewnętrznym środowiskiem, wyróżnić można grupy formalne (stowarzyszenia, związki zawodowe) i grupy nieformalne (grupa przyjaciół)
• Ze względu na utożsamianie się jednostek z grupą, jej normami i wartościami wyszczególniane są grupy odniesienia.
• Typologia grup społecznych Charlesa Cooleya wyróżnia także grupy pierwotne (oparte na bliskiej więzi i niedobrowolności – rodzina, rówieśnicy z klasy, podwórka) oraz grupy wtórne (grupy, w których uczestniczymy w dorosłym życiu).
Zjawiska wewnątrz grupowe:
Interakcje- bezpośrednie kontakty między poszczególnymi osobami.
Role grupowe- zestaw zachowań uczestników przyczyniający się do realizacji celów grupy.
Pozycje- miejsca zajmowane przez członków grupy w jej wewnętrznej kulturze.
Normy grupowe- podzielane przez członków grupy zasady postępowania, obowiązujące ich podczas istnienia grupy.
ROLE GRUPOWE

W obrębie każdej grupy wykształcają się różnorodne role (pozycje), które mogą przyjmować na siebie (zajmować) członkowie grupy. Najczęściej wymienia się trzy kategorie takich ról (pozycji) grupowych:


1. Role zadaniowe - konieczne dla wyboru i realizacji zadania
Sposobami zachowania, które wskazują na ich występowanie jest:
* inicjatywa
* poszukiwanie informacji,
* poznawanie opinii
* informowanie • prezentowanie opinii
• wypracowywanie
• koordynowanie
• streszczanie • dodawanie odwagi - zachęcanie
• obrona granic
• tworzenie reguł
• stosowanie reguł
• wyrażanie odczuć grupy

2. Role zadaniowo-zachowawcze zapobiegają samorozwiązaniu grupy i tworzące jej klimat
Sposobami zachowania, które wskazują na ich występowanie jest:
• analizowanie
• diagnozowanie • sprawdzanie zgodności
• oznajmianie • łagodzenie napięć

3. Role dysfunkcjonalne - oznaczają zakłócenia w pracy grupowej
Sposobami zachowania, które wskazują na ich występowanie jest:
• agresywne zachowanie
• blokowanie
• osobiste wyznania • rywalizowanie
• zabieganie o sympatię
• specjalne przemówienia • końcowe
• błaznowanie
• zwracanie uwagi na siebie
• wycofywanie się

Jakie role przypadną w udziale członkowi powstającej grupy i jakich się on podejmie, zależy od niego samego i od jego otoczenia. Znawcy tej problematyki twierdzą, że przyjmowanie na siebie ról (pozycji) w grupie odbywa się etapowo i wyróżniają sześć etapów rozwoju ról:

* role, które chcę grać,
* role, które moim zdaniem mogę grać,
* role, których ode mnie oczekują inni,
* role, do których popychają mnie inni,
* role, w których widzą mnie inni,
* role, które "obiektywnie" przyjąłem.



Proces tworzenia się norm grupowych.

Normy grupowe można podzielić na:
- normy społeczne: przepis określający, w jaki sposób powinien zachowywać się lub nie powinien zachowywać się członek danej społeczności lub grupy,
- normy kulturowe: przepisy określające jak powinien zachowywać się członek danej kultury.
Normy maja pewien zakres, czyli określają tylko zakres obowiązujących zachowań, a nie jedno określone zachowanie.
Normy spełniają dwie funkcje:
1. osiągnięcie przez grupę celu
2. utrzymanie grupy przy życiu
Geneza norm:
a) źródła zewnętrzne
b) źródła wewnętrzne

Normy tworzą się poprzez:
• kulturę, czyli przenoszenie ich do grupy przez innych członków,
• normy obowiązują w grupie która jest elementem większej organizacji. Grupa ta musi wtedy, przestrzegać norm obowiązujących w całej organizacji (np. wojsko),
• normy formalne- na ogół zawarte w pewnych dokumentach pisanych, np. normy religijne, normy zawarte w regulaminach, normy nieformalne- brak dokumentu w którym byłyby one zebrane. Taką norma jest np. norma „Nie kalaj własnego gniazda”
• normy mogą być wynikiem procesów wewnątrzgrupowych, przykładem może być nazwa grupy. Zalecenie nazwania grupy pochodzi z zewnątrz, ale to jak ta grupa się będzie nazywać zależy od procesów zachodzących w tej grupie. Procesem, w którym powstają normy jest proces interakcji ( w tym procesie powstają też cele grupowe).



Grupy niespołeczne: skutki fizycznej obecności innych

Facylitacja społeczna: napięcie wynikające z obecności innych osób i możliwości oceny naszego działania, czego rezultatem jest lepsze wykonanie łatwiejszych zadań, lecz gorsze wykonanie zadań trudniejszych

Dlaczego obecność innych wywołuje pobudzenie?

1. obecność innych nas ożywia, bo musimy być przychodowani na to, że inni zachowają się w sposób, który będzie wymagał naszej reakcji
2. obecność innych wiąże się z oceną naszego zachowania; „lek przed oceną” wywołuje w nas obawy i napięcia
3. obecność innych łączy się z rozpraszaniem uwagi

Próżniactwo społeczne: uspokojenie wywołane przekonaniem, że przebywanie w grupie utrudnia ocenę indywidualnego działania; uspokojenie osłabia wykonanie zadań prostych, lecz ułatwia wykonanie zadań trudnych.

Grupa społeczna a jednostka
Grupa społeczna wywiera na jednostki "nacisk" na podporządkowanie się wobec panujących w niej norm i wartości, przez co np. podczas socjalizacji "przekształca się" ona z jednostki biologicznej w jednostkę społeczną. W miarę wzrostu liczebności grupy, rośnie liczba możliwych stosunków interpersonalnych w niej zachodzących.
Wymagania stawiane członkom grupy zamykają się w dwóch poziomach: wzór fizyczny (pozytywny – cechy fizyczne wymagane i negatywny – niepożądane) oraz wzór moralny – zespół cech jakie jednostka powinna wykazywać w swoim postępowaniu.
Zbyt silne identyfikowanie się z grupą społeczną, występujące w tzw. "grupach żarłocznych" czy "grupach totalnych" prowadzi do patologicznego konformizmu, co objawia się m.in. syndromem grupowego myślenia.
Według Irvinga Janisa syndrom ten charakteryzuje się następującymi objawami:
• iluzja nieomylności i pewności siebie,
• lekceważenie niepomyślnych informacji,
• wiara we własną etykę zawodową, nieuwzględnianie etycznych i moralnych aspektów decyzji,
• lekceważące traktowanie wyników i osób spoza zespołu,
• wywieranie nacisku dla wymuszenia konformizmu,
• samocenzurowanie się (aby uniknąć powtarzających się negatywnych reakcji grupy, krytyczni jej członkowie decydują się w końcu milczeć),
• iluzja jednomyślności (milczenie jest traktowane jako wyraz zgody),
• filtrowanie informacji, tzn. członkowie grupy starają się nie dopuścić informacji sprzecznych ze zdaniem grupy.
Myślenie grupowe prowadzi do podejmowania błędnych decyzji i kryzysów, gdyż umożliwia grupie widzenie i słyszenie tylko tego, co chce. Informacje niezgodne z poglądami grupy są ignorowane, zwłaszcza jeśli pochodzą z zewnątrz. Grupa nie poszukuje i nie bierze pod uwagę nowych możliwości, co prowadzi do nieuzasadnionego optymizmu i samozadowolenia, a w następstwie do kryzysu.

[ Dodano: Pon 21 Lut, 2011 14:29 ]
Komunikacja interpersonalna podstawą życia społecznego

Komunikacja = łac. „comunicare” – być w relacji z kimś, uczestniczyć w czymś, połączyć, uczynić wspólnym
Komunikacja, komunikowanie może być rozumiane jako:
 transmisja = przekaz
 rozumienie
 oddziaływanie
 łączenie (tworzenie wspólnoty)
 interakcja (kontakt)
 wymiana
 składnik procesu społecznego
Komunikacja interpersonalna = rodzaj kontaktu nawiązanego za pomocą zmysłów lub specjalnie do tego przystosowanych narzędzi środków komunikowania między co najmniej dwiema osobami z których jedna (nadawca) przekazuje drugiej (odbiorcy) za pomocą zrozumiałych dla nich znaków pewne treści pojęciowe lub emocje z zamiarem wywołania u odbiorcy określonych relacji
Psychologia komunikowania się:
 Komunikacja to wymiana informacji pomiędzy co najmniej dwoma podmiotami ( nadawca i odbiorca). Cel komunikacji to przekaz informacji i wywołanie zmian w zachowaniu.
 Nadawca:
- intencja
- kodowanie
- emisja, edycja komunikatu.
 Odbiorca:
- odbiór
- odkodowanie = odczytywanie kodu
- interpretacja
 Kod:
- werbalny
- niewerbalny (język ciała: mimika, pantomimika, relacje przestrzenne, pozawerbalne aspekty mowy)
Proces komunikacji
Do zaistnienia procesu komunikacji konieczne jest
wystąpienie 7 zasadniczych elementów:
 źródła – nadawcy komunikatu,
 kodowania – przekształcenia w symboliczną postać,
 komunikatu – zakodowana wiadomość,
 kanał – środek przekazu (komunikacja ustna, pisemna, wizualna),
 dekodowanie – przełożenie komunikatu na zrozumiałą formę,
 odbiorca – adresat komunikatu,
 sprzężenie zwrotne – informacja zwrotna o zrozumieniu przekazu.
Sposoby komunikowania:
 bezpośrednie (twarzą w twarz)
 pośrednie (media)
 jednokierunkowe (od nadawcy do odbiorcy)
 interaktywne
- asynchroniczne (nadawany komunikat i odbiór może być odroczony w czasie)
- synchroniczne (bez odraczania w czasie)
Typy komunikowania ze względu na cel
 informacyjne
 perswazyjne
Perswazja to celowe działanie zmierzające do ukształtowania
określonych postaw, przekonań, poglądów lub zachowań
Odbiorców komunikatów (intencjonalność wpływu). Wykorzystuje się 3
techniki:
 apelowanie
 sugerowanie pożądanych interpretacji
 racjonalne uzasadnianie słuszności prezentowanych poglądów
Komunikacja
 werbalna
 niewerbalna (język ciała)
Wyodrębniono cztery różne rodzaje ekspresji niewerbalnej: mimika, proksemika, kinezjetyka, parajęzyk.
Mimika twarzy stanowi źródło informacji na temat stanów emocjonalnych i postaw, takich jak sympatia czy wrogość. Naukowcy stwierdzili, że istnieje sześć głównych rodzajów mimiki odpowiadających następującym emocjom: szczęście, zdziwienie, strach, smutek, gniew, pogarda.
Proksemika dostarcza informacji o partnerach interakcji na podstawie przestrzennej odległości miedzy nimi, sposobu strukturyzowania i wykorzystania mikroprzestrzeni. Zachowania proksemiczne pozostają pod wpływem dwóch sprzecznych potrzeb: afiliacji i prywatności.
Kinezjetyka analizuje postawy ciała, gesty i inne ruchy ciała. Jeden z podstawowych aksjomatów komunikowania brzmi, iż jest to zjawisko nieuchronne. Można przestać mówić w sensie wokalnym ale nie można w ogóle wstrzymać emitowania informacji- intencjonalnie lub nieintencjonalnie ciało stale wysyła sygnały poprzez postawę, pochylenie, rozluźnienie, napięcie, gesty.
Czwartym systemem komunikacji niewerbalnej jest parajęzyk. Źródłem informacji są cechy głosu- wysokość, natężenie, tempo mówienia, wahania i inne zakłócenia płynności mowy.
O doniosłej roli komunikacji niewerbalnej świadczyć może fakt, iż w większym stopniu ufamy treści przekazu niewerbalnego niż tego wyrażonego słowami. Jak dowodzą badania na temat komunikacji interpersonalnej poszczególne kanały przekazu informacji mają zróżnicowany wpływ na kształtowanie ogólnej oceny wypowiedzi. I tak treść wyrażona słowami wpływa jedynie w 7%, przekaz zawarty w tonie głosu decyduje w 38%, przekaz zawarty w mimice twarzy decyduje w 55%.
Bariery komunikacyjne
Mianem barier komunikacyjnych określa się wszystkie czynniki, które utrudniają zrozumienie przekazu zawartego w wypowiedzi. Można wyodrębnić bariery o charakterze fizycznym i psychologicznym.
Różnice kulturowe- nasza przeszłość i wpisane w nią doświadczenia w decydujący sposób wpływają na nasz system poznawczy. Różnice w interpretacji tej samej wypowiedzi przez kilka osób wynikają z faktu, iż każdy posiada własny kontekst poznawczy (bagaż doświadczeń), który w sposób nieświadomy wpływa na sposób myślenia.
Brak umiejętności decentracji– pełne zrozumienie rozmówcy możliwe jest dzięki przyjęciu jego perspektywy. Ktoś kto całą swoja świadomość skupia na własnej osobie- nie jest zdolny przyjąć innego niż własny punktu widzenia nie może być dobrym słuchaczem a tym samym dobrym rozmówcą.
Utrudnienia percepcyjne- trudno o efektywną komunikację jeżeli nie rozumiemy rozmówcy ponieważ ten mówi zbyt szybko, niewyraźnie artykułuje wyrazy, jąka się, etc.
Stereotypy- Chętniej słuchamy osób o wysokim statusie społecznym niż tych, których status jest niski. Jeżeli rozmówca posiada określone atrybuty wskazujące na wysoki status społeczny wówczas poświecimy mu więcej uwagi, okażemy więcej uprzejmości i chętniej zgodzimy się z jego poglądami. W sposób diametralnie inny będziemy traktować osobę, której status społeczny jest niski.
Wybiórczość uwagi- poważnym utrudnieniem jest koncentrowanie się jedynie na określonych faktach zamiast na całokształcie wypowiedzi. Jeżeli słuchacz całą swoją uwagę skupia na tym by zrekonstruować przebieg zdarzenia, które jest przedmiotem opowieści, może nie dostrzec innych ważnych aspektów.
Samopoczucie- sposób patrzenia na życie w dużej mierze zależy od uwarunkowań psychologicznych. Wartości, poglądy, cele wyznaczają ogólne i relatywnie stałe ramy natomiast stan psychofizyczny doraźnie zmienia sposób postrzegania zdarzeń.
Wymienione czynniki stanowią swoiste filtry, przez które przenika wypowiedź zanim zostanie odkodowana w umyśle słuchacza. Owe filtry, różne u poszczególnych osób, w różny sposób zniekształcają przekaz zawarty w wypowiedzi.
Narzędziem, które pozwala zminimalizować niezgodności pomiędzy treścią wypowiedzianą przez nadawcę i odebraną przez odbiorcę jest aktywne słuchanie.
Aktywne słuchanie
Słyszeć nie znaczy słuchać!
Słyszenie to wyłącznie czynność percepcyjna, mimowolna dokonująca się za sprawą receptorów w obrębie narządu słuchu. Słuchanie natomiast jest czynnością selektywną, która obejmuje zarówno czynność receptorów słuchowych jak również proces interpretacji odbieranych bodźców słuchowych. Słuchanie polega na dokonywaniu odkodowania znaczeń słyszanych słów. Słuchanie może mieć charakter czynny lub bierny. Słuchać biernie znaczy prawie tyle samo co słyszeć. Słuchanie bierne zachodzi wówczas kiedy poziom motywacji osoby słuchającej jest bardzo niski.
Aktywne słuchanie angażuje umysł słuchacza w znacznie większym stopniu. Jest to proces kierunkowy- służy uzyskaniu określonych informacji, poznaniu poglądów rozmówcy, jego postaw, uczuć, emocji, etc. Wymaga podążania za tokiem myślenia rozmówcy, przyjmowania jego punktu widzenia, etc. Aktywne słuchanie sprawia, że rozmówca czuje, iż jego poglądy i uczucia są szanowane, rozumiane i akceptowane. Rozładowuje napięcie, przynosi ulgę, ułatwia zidentyfikowanie problemu. Powinno opierać się na wzajemnym zrozumieniu, szacunku, empatii i zaufaniu. W innym przypadku będzie zwykłą manipulacją. Aktywne słuchanie przejawia się zarówno w formie werbalnej jak również niewerbalnej. Potakiwanie, uśmiech, grymas na twarzy, aprobata, zdziwienie okazywane za pomocą wzroku to tylko niewerbalne sygnały świadczące o aktywnym słuchaniu.
Werbalnym przejawem aktywnego słuchania może być parafrazowanie wypowiedzi, zadawanie pytań, okazywanie empatii.
Techniki wykorzystywane przy aktywnym słuchaniu
Parafraza - ujmujemy w słowa to, co ktoś powiedział, sprawdzając czy dobrze usłyszeliśmy:
- jeśli Cię dobrze zrozumiałam, to ....
- z tego, co mówisz, wynika, że ...
- czy chodzi Ci o to, że ...
- chcesz powiedzieć, że ...
Odzwierciedlanie uczuć - mówimy komuś, jakie, naszym zdaniem, są jego odczucia:
- wydajesz się być zdenerwowanym, gdy mówisz o tym
- zdaje się, że Cię rozzłościłem
- wygląda, że jesteś zadowolony z tych planów
Dowartościowanie
- dziękuję Ci za to, co powiedziałeś
- doceniam to, co dla mnie zrobiłeś
- cieszę się, że tak poważnie do tego podeszłaś
Dojaśnianie
- kiedy i gdzie to się stało?
- co dla Ciebie to oznacza?
- Jak on wtedy wyglądał?
Skupianie się na najważniejszym (ogniskowanie) – istnieje wiele problemów do omówienia, prosimy mówiącego o skoncentrowanie się na jednej sprawie najważniejszej, ogniskujemy jego uwagę poprzez zadanie pytania :
- wiem, że wszystko jest dla Ciebie ważne, ale czy jest jakaś konkretna rzecz, w której moglibyśmy
- coś zrobić?
- która z tych spraw jest dla Ciebie najważniejsza
Klaryfikowanie – prośba i wyjaśnienie (poprzez przykład)
Powtarzanie – dosłowne przytoczenie; przyszły przedmiot refleksji
Pytania otwarte – jak do tego doszło?, jak mógłbym Ci pomóc?

[ Dodano: Pon 21 Lut, 2011 14:30 ]
Komunikacja interpersonalna – ciąg dalszy.

Komunikacja ma ścisłe powiązania z zagadnieniem mediów masowych, czyli tzn. czwartej władzy.
Medium (łac. środkowy, bezstronny) – to, coś co zapośrednicza interakcje między ludźmi.

Media:
- zapewniają obieg informacji
- dają wyraz i okazję do wyrażenia opinii przez społeczeństwo
- kontrolują pozostałe władze
ale niejednokrotnie prowadzą do negatywnych skutków. Ważne, aby mieć świadomość słabości mediów masowych.

5 głównych grzechów czwartej władzy:

1) ekonomiczna zależność – systematyczna komercjalizacja, czyli dostosowanie do wymogów gospodarki rynkowej oraz osób (państwa), które opłacają dane przedsięwzięcia, np. reklamy, łagodzenie pewnych wypowiedzi, albo pomijanie tematów
2) rytualizm i nadprodukcja obrazów – coraz większe problemy w wypełnieniem czasu i ramówki (mnogość stacji, gazet, wydłużenie czasu antenowego, zwiększenie objętości) oraz coraz mniej czasu na weryfikacje danych i szukanie czegoś innego, nowego (stąd częste plagiaty)
3) poetyka skandalu – konflikty, skandale sprzedają się lepiej niż współpraca, działania na rzecz innych; media poszukują, więc wydarzeń szokujących, skandalicznych, cech różniących różne osoby i konfliktujących – stąd coraz więcej konfliktowości w przestrzeni publicznej, szerzenie nietolerancji, rasizmu i nienawiści – mowa nienawiści w polityce
4) niekompetencja dziennikarzy – obniżenie poziomu kształcenie na uczelniach
5) niezdolność do wiernego odzwierciedlenia rzeczywistości – niezależnie od intencji dziennikarzy obiektywne odzwierciedlenie nie jest możliwe. Informacje przechodzą przez szereg filtrów i ulegają redukcji.

MOWA NIENAWIŚCI
- termin obecny zarówno w naukach społecznych, jak i w codziennych walkach politycznych
- istotną cechą mowy nienawiści jest to, że posługuje się negatywnymi stereotypami obcych grup w kontraście do pozytywnego opisywania grupy własnej. Stereotyp może też opierać się elementach prawdziwych połączonych jednak w fantastyczną całość oraz być nadmiernym uogólnieniem opisu prawdziwego
- elementem mowy nienawiści są dehumanizacja oraz okazywanie wyższości rozmówcom
- mowa nienawiści jest zjawiskiem silnie uzależnionym od kontekstu i należy ten kontekst rozpatrywać przy definicji i określaniu tego co stanowi mowę nienawiści, a co nie.

Zapobieganie stosowaniu i eskalacji mowy nienawiści:

1) komunikaty typu JA, zamiast TY
2) asertywne wyrażanie i odbieranie krytyki
3) umiejętność prowadzenia negocjacji przy konfliktach


Ad1). Komunikat typu „Ja”:
Nie lubię (ja) czekać na kogoś, zdenerwowałem się (ja) czekając na ciebie!
Komunikat typu „Ty”:
Jesteś (ty) nieodpowiedzialny, spóźniłeś się pół godziny!”

Jak powinna wyglądać komunikat typu „Ja”
1) Wskazanie na konkretne zachowanie.
2) Określenie jak to zachowanie wpływa na nas, tzn. konkretne nazwanie negatywnego skutku.
3) Nazwanie emocji, które to w nas wywołało.

Ad 2). Asertywne wyrażanie i odbieranie krytyki
Asertywne wyrażanie krytyki
Celem asertywnej krytyki jest eliminacja zachowania drugiej strony, które nam nie odpowiada. Osiągamy to poprzez uświadomienie rozmówcy, że to co robi nam nie pasuje oraz nakłonienie go do zmiany zachowania. W asertywnej krytyce nie ma miejsca na upokorzenie, raniącą formę wypowiedzi, wyzwiska, nieuprawione uogólnienie pojedynczych faktów, złośliwości czy aluzje.
Maria Król-Fijewska w swojej książce pt. „Asertywność menedżera” opisuje technikę, którą można zastosować, jeśli chcemy w asertywny sposób wyrazić krytyczną opinię o innej osobie. Technika ta nosi nazwę FUO + 2K. Skrót ten oznacza:
1. F jak Fakty czyli informacja, czego dotyczy nasza krytyka np. „Raport nie został skończony na czas”.
2. U jak Ustosunkowanie do faktów np. „Nie podoba mi się to”.
3. O jak Oczekiwanie czyli czego oczekujemy od naszego rozmówcy np. „Chciałbym, aby został jak najszybciej skończony”.
4. K jak Konkret czyli np. konkretny termin do kiedy dana osoba ma poprawić swoje zachowanie „Proszę o jego dostarczenie na jutro, na godz. 10.00”.
5. K jak Kontrakt czyli zawarcie kontraktu związane z wypełnieniem oczekiwania np. „Czy możemy się tak umówić?”.
W asertywnej krytyce może się znaleźć również pytanie motywujące np. „Jakie widzisz rozwiązanie tego problemu?”, „Co proponujesz?”, „Co zamierzasz zrobić w tej sytuacji?” itp., które angażują drugą stronę w zlikwidowanie niekomfortowej sytuacji..
Asertywne przyjmowanie krytyki
Wiele osób odbiera krytykę nie jako opinię innych na ich temat, ale jako wyraz prawdy. Dlatego słysząc zdanie, które nie zgadza się z ich „prawdą”, zaczynają atakować, mnożyć argumenty lub usprawiedliwiać się.
Potraktowanie oceny jako opinii oznacza uznanie, że ktoś może mieć inne zdanie na mój temat, niż ja sam. Możemy się zgadzać z osobą, która nam mówi o swojej opinii (np. „Myślę podobnie”, „Mam takie samo zdanie o sobie”) lub nie („Myślę o sobie inaczej”, „Ja tak nie uważam”). Kiedy mówimy „Masz rację” traktujemy ocenę jako fakt obiektywny, a nie ocenę.
Kiedy krytyka dotyczy spraw błahych i ma wyraźnie złośliwy charakter, możemy zastosować technikę „zasłony z mgły”. Polega ona na spokojnym zgodzeniu się z krytyką, np. „Pewnie masz rację. Za wolno wykonuję swoje obowiązki”. Takie zachowanie może ostudzić zapał krytyka do dalszego wyśmiewania, a gdyby mimo to chciał kontynuować krytykę, to możemy stanowczo odmówić w niej udziału np. w ten sposób: „Nie chcę z Tobą rozmawiać o tym, jak pracuję”.
Czasami spotykamy się z krytyką zbyt ogólną wobec naszego zachowania, które tą krytykę spowodowało. Zachowanie asertywne w tym wypadku powinno polegać na przyznaniu częściowej racji krytykowi oraz przeciwstawieniu się nadmiernym uogólnieniom.
Często krytyka jest zaskakująca lub mało czytelna. Kiedy taka krytyka spotyka nas ze strony osób dla nas ważnych np. szefa czy współpracownika, warto dla uchronienia się przed dalszymi błędami, wyjaśnić bliżej sens tej krytyki. Jeśli usłyszymy np. „Nie podoba mi się, jak Pani ostatnio pracuje” to konstruktywna reakcja na krytykę powinna wyrażać prośbę o jej wyjaśnienie, np. „Czy może mi Pan wyjaśnić, co niewłaściwego jest w mojej pracy?”.
Czasami partner nie krytykuje nas wprost tylko niewerbalnie wyraża swoje niezadowolenie: unika kontaktu wzrokowego, jest oschły, milczący. Osoba asertywna w takiej sytuacji może uprzedzić krytykę, pytając wprost o przyczyny niezadowolenia bądź wyrazić przypuszczenie, że wie, o co chodzi.

[ Dodano: Pon 21 Lut, 2011 14:31 ]
Dewiacja i kontrola społeczna

Norma i normalność są przedmiotem zainteresowania wielu dyscyplin naukowych.

Norma – realny lub idealny wzorzec właściwości jednostki bądź przebiegu określonych zjawisk

3 rodzaje NORM w psychologii:
• Norma statystyczna – za normalne uważa się to, co częste, najbardziej powszechne w danej populacji. Norma taka wynika z pomiaru występowania danej cechy - częstość występowania jest najczęściej zgodna z rozkładem normalnym krzywej dzwonowej Gaussa
• Norma społeczno – kulturowa - analizuje się zachowanie jednostki pod kątem przystosowania do norm i wartości ogólnie przyjętych w danym społeczeństwie i kulturze, za normalne uznaje się zachowanie, zgodne z normami społeczno – kulturowymi, podejście najbardziej relatywistyczne
• Norma teoretyczna – konkretna teoria staje się wzorcem idealnym, normalne jest to, co jest zbieżne z daną konkretną teorią

Nienormalność (dewiacja) będzie zależna od rodzaju norm, które stosujemy.

Dewiacja w sensie społeczno-kulturowym to działanie, które przekracza granice wyznaczone przez społecznie uznane normy i wartości (moralne, religijne, etyczne, prawne).

Dewiacje w tym znaczeniu możemy podzielić na pierwotną i wtórną:
• Dewiacja pierwotna – działanie popełnione po raz pierwszy, które na skutek reakcji społeczeństwa może się więcej nie powtórzyć
• Dewiacja wtórna – forma recydywy, prowadzi do postrzegania człowieka jako dewianta (zjawisko stygmatyzacji jednostki – trwałe przypisanie jednostce tożsamości dewianta)

Dewiacja „nie zdarza” się tylko jednostką, ale też grupą, mówimy wówczas o subkulturach dewiacyjnych (np. subkultura anarchistów, subkultura przestępcza – wiele działań potępianych przez społeczeństwo w tej grupie będzie wartościowanych pozytywnie i nagradzanych).Subkultury różnią się od kultury danego społeczeństwa, ale zapożyczają jej symbole, wartości i przekonania, często je przekształcając.

Nie wszystkie subkultury mają charakter dewiacyjny!

Subkultura – definicja – względnie spójna grupa społeczna, pozostająca na marginesie głównych tendencji życia społecznego, wyrażająca swą odrębność poprzez zanegowanie lub podważenie utrwalonych i powszechnie akceptowanych wzorców kulturowych – subkultura artystów, muzyków, sportowców itp.

Na straży przestrzegania norm i wartości społecznych stoi mechanizm kontroli społecznej!
KONTROLA SPOŁECZNA – wszelkie środki degradacji (kary) i awansu społecznego (nagrody), które służą ludziom i instytucją do tego, aby członkowie danego społeczeństwa postępowali zgodnie z uznanymi wartościami i normami. Może być formalna, sprawowana przez legalne insynuacje specjalnie do tego stworzone (policja, sąd, prokuratura), jaki i nieformalna, sprawowana przez zwykłych ludzi (przechodzień karzący dziecko za rzucanie papierka na chodnik).

Rozróżniamy również kontrolę wewnętrzną i zewnętrzna:

• Kontrola wewnętrzna
- najbardziej skuteczna
- nasze „sumienie” wewnętrzny mechanizm, ukształtowany w toku socjalizacji, poczucie winy, które łącznie sprawiają, że nie jesteśmy w stanie podjąć pewnych działań
- zależna od warunków społecznych i kulturowych

• Kontrola zewnętrza
- sprawowana przez inne osoby i instytucje
- szczególnym typem tej kontroli jest kontrola prawna, różni się od innych w następujący sposób:
a) ma szeroki zakres oddziaływania – obowiązuje wszystkich obywateli
b) charakteryzuje się największym stopniem formalizacji – wzory zachowania + konsekwencje związane z ich naruszeniem, konsekwencje wobec nadużyć tych, którzy zostali powołani do kontroli
c) opiera się przede wszystkim na przymusie – czyny zabronione są karane (penalizowane)
d) ma sekwencyjny charakter – na różnych etapach działania niewłaściwego mogę być stosowane różne konsekwencje
e) jest stopniowalna – rozciągnięta w czasie (proces), od orzeczenia kary do wykonania kary
f) występuje po zajściu czynu niedozwolonego, kontrola następcza
h) jest to kontrola bardziej jednostronna – to ograny państwowe w większym stopniu kontrolują obywateli niż odwrotnie.
 
     

Ciekawa


Imiê: Ciekawa
Typ szko³y: fajny
Profil szko³y: ciekawy
Do³±czy³: dawno
Posty: 99
Sk±d: daleko

Wysłany:    


Testy teoretyczne CZERWIEC 2014 z rozwi±zaniami s± na stronie - sprawdz swój wynik egzaminu
www.testy.egzaminzawodowy.info

Arkusze praktyczne i przyk³adowe rozwi±zania zadañ s± na stronie
www.egzaminzawodowy.info

 
 

Gość

Wysłany: Czw 21 Kwi, 2011 22:47   

Warto te wasze notatki sobie wydrukować.
 
     

justysiaaaa 


Wiek: 33
Dołączyła: 24 Kwi 2010
Posty: 17
Skąd: Radom

Wysłany: Sro 15 Cze, 2011 01:43   

tak zgadzam sie warto miec te notatki:)
 
 
     

Gość

Wysłany: Pią 20 Sty, 2012 15:46   

Fajne notatki, warto przeglądać w wolnej chwili.
 
     

Gość

Wysłany: Nie 22 Sty, 2012 18:16   

Zgadzam sie z wami dziewczyny :)

[ Dodano: Sro 01 Lut, 2012 16:13 ]
Socjologia to nauka o społeczeństwie i procesach, które w niej zachodzą. Zajmuje się badaniem stosunków społecznych i określa prawidłowości powstawania i przekształcania sie róznych form życia zbiorowego. Analizuje zjawisko i procesy zachodzące w tych zbiorowościach. Socjologowie badaja zarówno jednostki uwikłane w grupy społeczne i relacje miedzyludzkie.

Psychologia jest nauka, której przedmiotem zainteresowania jest człowiek, a jej celem jest badanie zachowania i procesów biologicznych.

Psychologia społeczna jest to dziedzina badajaca w jaki sposób obecność innych ludzi i ich działania wpływają na psychike jednostki. Bada w jaki sposób ludziewywierają wpływ na sposób myslenia, emocje, zachowania innych zarówno świadomie, jak i nieświadomie.

METODY BADAWCZE
Metody ilościowe zakładają operacje statystyczne na duzych zbiorach danych.
Metody jakosciowe- zakładają szczegółowe i wieloaspektowe rozpatrywanie niewielkiej liczby przypadków.

Rodzaje metod badawczych:
1. Ankieta - kwestionariusz ankiety jest przekazywany respondentowi do uzupełnienia i powinien spełniać trzy podstawowe funkcje:
- powinien przełozyć teoretyczną problematyke badań na konkretne pytania zadawane respondentowi;
- uzyskane przez respondentów odpowiedzi powinny dostarczać tych informacji na których zależy badaczowi;
- powinien być tak skonstruowany by umozliwić ilościową i jakosciową analizę dostarczanego materiału.
Kwestionariusz ankiety powinien składać się z następujących części:
- część wstępna - badacz umieszczainformacje na tematplacówki prowadzącej badania, przedmiot badań,tytuł;
- zestaw pytan;
- część końcowa - w zakończeniu opisywanego narzedzia badawczego powinno znaleźć sie przede wszystkim podziękowanie, prośba skierowana do respondenta aby sprawdził czy udzielił poprawnych odpowiedzi na zadane pytania.
2. Wywiad - to rozmowa z respondentem jako sposób na dotarcie do jego głębokich przekonań. Wywiad stosuje się najczęściej wtedy, gdy badania ankietowe wydają się zbyt powierzchowne i nie dają wiekszych szans na poznanie rzeczywistych przekonań badanej osoby. wyróżniamy następujące rodzaje wywiadów:
- wywiad pogłębiony - tu przygotowywujemy zestaw pytań, ale jesteśmy otwarci na reakcje rozmówcy i w miarę potrzeby pomijamy niektóre pytania lub zadajemy dodatkowe nowe. Musimy starać się wczuć w nastroje odbiorcy, domyslać sie prawdziwości i szczerości jego odpowiedzi i pogłębiać umiejetnie te obszary, których rozmówca stara się unikać;
- wywiad narracyjny - pozwalamy rozmówcy opowiadać o swoim życiu czy problemie, który nas interesuje i staramy się w jak najmniejszym stopniu ingerować w opowieść. Nie narzucamy rozmówcy nowych pojęć, czy interpretacji wydarzeń, ale pozwalamy aby sam opisał świat i wydarzenia tak jak je widział, odczuwa. Należy zapewnic anonimowiść respondentowi i zakodować;
- zogniskowany wywiad grupowy, tzw. grupa fokusowa jest to dyskusja w grupie badanych kontrolowana w pewien sposób przez badacza, skupiona na określonym temacie. Rozmowa odbywa się w specjalnym pomieszczeniu, gdzie grupa może być obserwowana przez badacza poprzez lustro weneckie, natomiast rozmowy są nagrywane. Nie jest to losowy dobór grupowy.
3. Sondaż - w typowym badaniu sondażowym chcemy poznać opinię określonej grupy ludzi (respondentów) na ściśle określony temat. Słuzy temu kwestionariusz zawierajacy w miarę krótkie, jednoznaczne i zrozumiałe pytania.
4. Obserwacja - gromadzi informacje o danym zjawisku bez ingerencji w jego przedmiot . Dzieki niej poznajemy zjawiska w ich naturalnym przebiegu. Rodzaje obserwacji:
- obserwacja obiektywna - badacze nie ingeruja, obiektywnie oceniamy wyniki;
- obserwacja jawna - osoby badane wiedzą, że są przedmiotem zainteresowania obserwatora, przy czym nie muszą znac celu badań i przedmiotu;
- ukryta - osoby badane nie wiedzą,ze są obiektem obserwacji, dzieki czemu ich zachowania sa uznawane za bardziej naturalne;
- uczestnicząca - badacz włącza się ukrywając własne cele w jakieś działania społeczne, aby poznać je od środka i zbadać z pozycji uczestnika;
5. Eksperyment - rozróżniamy eksperyment laboratoryjny i naturalny:
- eksperyment laboratoryjny polega na tym, że w kontrolowanych warunkach badamy wpływ zmiennej niezależnej na zmienną eksperymentalną ( zależną);
- eksperyment naturalny - moze sam dostarczać informacji o rzeczywistości społecznej, np. badajac wspólnotę, grupę ludzi dotknietą kataklizmem.
6. Analiza dokumentów osobistych - pozwala na zbadanie jak człowiek opisuje świat, jakich pojeć i kategorii używa, co dla niego jest ważne, na jakie wydarzenia zwraca uwage itd.
7. Analiza dpokumentów urzędowych - pozwala na poznanie nie tylko samych danych statystycznych, ale przede wszystkim odtworzenie perspektyw urzednika, w jaki sposób postrzegał grupę.
8. Badania panelowe - tu analizuje się zmianę zjawisk w czasie. Badania przeprowadza się przynajmniej w dwóch momentach czasowych w tej samej grupie badanych. badacz koncentruje się powiązanych ze soba zmiennych, które analizuje w odniesieniu do tych samych jednostek znajdujących sie w tych samych naturalnych warunkach.
9. Testy psychologiczne - testy inteligencji i zdolności. są to wystandaryzowane i znormalizowane metody badawcze słuzące do poznania określonych funkcji umysłowych oraz potencjału jednostki do opanowywania różnych umiejetności opierających sie na wykonywaniu przez osoby badane scisle ustalonych zadań. Testy zawierają:
- szereg różnych zadań, w których poprawne rozwiązania zostały wcześniej ustalone przez konstruktora testu;
- są wystandaryzowane, czyli moga być stosowane wobec wszystkich osób w ten sam sposób i wtych samych warunkach;
- otrzymywane wyniki maja zwykle postać punktów;
- testy są znormalizowane, posiadają standardy statystyczne pozwalające na porównanie pojedynczego wyniku z wynikami innych osób z określonej grupy.
 
     

Ciekawa 


Imię: Ciekawa
Typ szkoły: fajny
Profil szkoły: ciekawy
Dołączył: dawno
Posty: 99
Skąd: daleko



Wyświetl posty z ostatnich:   
Odpowiedz do tematu
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach
Nie możesz załączać plików na tym forum
Nie możesz ściągać załączników na tym forum
Dodaj temat do Ulubionych
Wersja do druku

Skocz do:  

 Copyright 2008 FORUM EgzaminZawodowy.info
Korzystanie z forum oznacza akceptację Regulaminu i Polityki Prywatności || Kwalifikacje w zawodzie
Powered by phpBB modified by Przemo © 2003 phpBB Group template created by szpak  - recenzje anime